Entre os defensores da lingua galega, que somos moitos e diría que ás veces poucos visíbeis, son varias as actitudes que se manteñen a respecto do discurso –público e privado- que se debe facer sobre a situación do idioma e as posibilidades futuras. Entre os detractores, que son poucos e diría que ás veces extraordinariamente visíbeis (medios de comunicación mediante), a actitude é única, como único é o seu pensamento e única a gran nación, con capital en Madrid, que conciben. Para eles/elas, calquera medida favorábel a unha maior presenza do galego debe ser radicalmente saboteada, e a coartada a utilizar é a suposta falta de liberdade de elección de idioma.

Este discurso, de neoliberalismo lingüístico, agocha unha posición de auténtico apartheid contra o galego e revela de maneira tráxica como o auto-odio está enraizado en determinados sectores da sociedade galega, algúns deles, por certo, con responsabilidades educativas ou mesmo de carácter político e/ou institucional. Hoxe por hoxe, o propio Partido Popular está a dar abeiro a este tipo de colectivos, ao tempo que está a promover, tanto a nivel de Estado como no caso de Galiza, unha batería de iniciativas institucionais dirixidas a cuestionar calquera proposta de promoción do uso social das linguas das nacións do Estado e, consecuentemente, tendentes a facer da lingua española a lingua única por excelencia. Un delirio neoimperialista máis da dereita reaccionaria española, que apenas parece atopar máis respaldo político que o do minoritario partido encabezado por Rosa Díez e Fernando Savater.

Dicía que son varias e diversas as actitudes que mantemos os defensores da lingua galega, o cal non ten porque ser en si daniño, sobre todo se somos capaces de acordarmos conxuntamente uns mínimos comúns para unha estratexia que resitúe no novo contexto a cuestión lingüística. Así, de cando en vez, déixanse sentir con forza mensaxes apocalípticas que alertan sobre o que, para algúns, son as escasas oportunidades de que o galego acade unha maior presenza social. Desde este apocaliptismo lingüístico, aínda tendo aspectos que se poden admitir (a regresión no emprego do galego por parte das xeracións novas e nos ámbitos máis urbanos, por exemplo), non se valoriza convenientemente certos avanzos que, basicamente, en termos cualitativos se deron nas últimas décadas no noso país no que ten a ver co uso da lingua galega. Á parte disto, mensaxes deste tipo non resultan nada mobilizadoras á hora de modificar tanto actitudes como usos lingüísticos en favor do noso idioma.

Outras actitudes, que tamén se deixan sentir entre os que nos consideramos defensores do galego, pola contra pecan dun exceso de optimismo, como se todo estivese feito e o proceso de normalización do galego fose como a seda e estivese realmente consolidado como tal. Desde estas actitudes tenden a magnificarse aqueles datos que poden ser obxectivamente positivos para a recuperación social do noso idioma, pero moitas veces sen os querer contrastar con outras realidades que se dan a respecto da lingua galega. Este discurso, por veces, acaba por ser narcotizante á hora de remover consciencias e de promover unha mobilización e tensión constantes para avanzar nos usos sociais do noso idioma.

Outros, en troca, optan –optamos- por arremedar a Gramsci e, fronte ao pesimismo da intelixencia (o galego está a perder falantes), apoñen –apoñemos- o optimismo da vontade (este proceso, de perda de falantes, pode ser perfectamente reversíbel).

En gran medida, ao meu ver, a resolución do conflito lingüístico en Galiza vai depender de como os defensores da lingua galega encaremos a curto e medio prazo o devandito conflito: con que actitude o fagamos, con que capacidade para estabelecermos consensos amplos, con que horizonte estratéxico, con que grao de planificación, etc. O reto ben paga a pena.

Santiago de Compostela, 16 de maio de 2008

Houbo un tempo en que os nosos montes comezaron ver medrar os eucaplitos. Pouco a pouco foron ocupando máis e máis terreo, ter terras con monocultivo de eucalipto podía ser síntoma de prosperidade e era garantía de obter madeira para vender, é dicir, diñeiro, en pouco tempo.

Deste xeito, as árbores procedentes das antípodas foron desprazando, cada vez máis rapidamente, o carballo e o loureiro ou o acivro, as fragas desaparecían e no seu lugar medraban unhas árbores altas e delgadas que deixaban a terra seca.

Aínda hoxe cómpre explicar unha e outra vez por que hai que erradicar esta árbore dos nosos montes, explicar que o seu monocultivo empobrece a terra e que nos deixa sen auga, para alén de que transforma radicalmente a paisaxe do noso país.

Aquí, nestas terras do sur, houbo un argumento case definitivo para convencer os propietarios comunais dos montes. O lume. Porque o lume foi pacientemente resistido polas árbores de noso, aínda que tamén arderon, mais prendeu coma se fose colmo no eucalipto, e os vales convertéronse en xigantescas chemineas, mentres homes e mulleres feitos e dereitos choraban coa desolación de ver o monte arder. E ardían eles tamén, mais de carraxe, ao se preguntar de quen era a man que lle prendera lume.

Hoxe volven ao monte, cos seus alcouves de follas brillantes para sementar tomadas e ladeiras, mentres arrincan con minuciosidade os gromos de eucaliptos que teiman en medrar, dos propios troncos calcinados.

Moitas veces, cando estou diante da rapazada, sinto que estou diante dun anaco de terra e que vou sementar estas landras fechadas que son as palabras da miña lingua, da súa lingua, do noso idioma. Así que coloco con coidado cada sílaba e mesmo boto un pouquiño de abono natural, algún conto ou un poema, e rego, non máis do necesario, cuns pentagramas acaídos á ocasión. E prenderan? Eu confío en que si, mais para iso non abonda coa miña intención, ou coa de todos. Non abonda con deixar a semente no chan, cómpre facerlle oco para que lle chegue a luz e a auga, para que medre con forza, ou sexa, cómpre tirar as malas herbas e máis derramar os eucaliptos e as acacias para que poida vivir.

Así o noso verbo precisa de todos os amparos e de todos os compromisos, non basta con enunciar, hai que actuar. Cómpre o corpo legal e o seu cumprimento, cómpre actuar con decisión e garantir, reitero, garantir que podemos vivir en galego, porque queremos vivir en galego, porque só vivirá o galego se lle abrimos espazo e lle facemos sitio, en todos os lugares e momentos, para que medre libre e con forza na boca de nenos e vellos, de mozas e avoas.

Non basta con redactar a lexislación, hai que actuar para que se cumpra, esixindo e apoiando, sen agardar.

E non é só o noso dereito como persoas. É fundamentalmente o noso dereito colectivo, o dereito desta sociedade, deste pobo que só existirá mentres a lingua exista.

Se algún día só temos nos nosos montes eucaliptos e acacias xa non viviremos no noso país, isto non será Galiza. E cando os carballos xa non nazan entre os nosos dentes, e deixemos de dicir bidueiro e carqueixa, xa non seremos galegos.

Eu digo, e berrarei alto e forte o 18 en Compostela, que quero vivir en galego, os 365 días do ano, as 24 horas do día, todos os anos que me quedan por vivir e os centos de anos que se sucederán, para que o meu fillo, para que os máis novos e novas poidan tamén vivir en galego.

Ser galegos.

[Artigo enviado pola autora á web da CIG, 16 de maio de 2008]

Asi mesmo dámos-che sobre os Nomes galegos unha ESCOLMA DE NOMES GALEGOS DE MULLER E HOME e unha relación de APELIDOS GALEGOS
Entra na Mesa ASÓCIATE Á MESA!!

http://www.lavozdegalicia.es/galicia/2008/05/13/0003_6813656.htm

aínda que non a vexades sempre, en Miño hai xente traballando arreo por mellorar a desfeita de Maceiras e cia

O cadro de persoal da construtora conta con 400 operarios que prestan servizo por todo o Estado español. O 90% son traballadores inmigrantes procedentes de Ecuador, Alxeria, Marrocos, Perú, Colombia ou Romanía. Unha vez que rubrican o contrato, de carácter indefinido, Eshor os coacciona para que asinen a baixa voluntaria e renuncien a dereitos como a indemnización ou, no caso de que proceda, a prestación por desemprego.

A Inspección de Traballo, que é coñecedora da situación polas denuncias que interpuxo a CIG, inhíbese pese a que o número de “baixas voluntarias” de traballadores inmigrantes en Eshor é escandaloso. A CIG de Ferrol pregúntase como a Inspección de Traballo non encontra sospeitoso o feito de que decenas de obreiros estranxeiros soliciten a “baixa voluntaria” en Eshor, cando son persoas sen recursos, que non teñen onde vivir, e que por riba renuncian a un contrato indefinido e as indemnizacións correspondentes pola rescisión da súa relación laboral coa empresa.

“A situación dos traballadores é dramática. Varios deles mesmo tiveron que ir comer á cociña económica e tivemos que darlles cartos para que puidesen sobrevivir”, explica Xesús Anxo López Pintos, secretario comarcal da CIG-Ferrol.

A construtora, ademais, promételles a estes traballadores aloxamento mais cando chegan a Galiza descóntalles 120 euros do seu salario en concepto de vivenda, que teñen que compartir con 5 compañeiros máis e que son forzados a abandonala no momento de asinaren a “baixa voluntaria”.

Os empregados inmigrantes realizan xornadas diarias de entre once e doce horas, traballan de luns a sábado, as horas extraordinarias non lles son remuneradas e perciben menos cartos dos que figuran nas súas nóminas. Mentres, “UGT e CCOO (centrais maioritarias no comité) miran cara outro lado”, subliña López Pintos.

Accidente laboral = despedimento
Pablo, traballador ecuatoriano de Eshor, levaba 25 días na empresa até que foi despedido logo de sufrir un accidente laboral no que perdeu un dedo dunha man. A empresa obrigouno a abandonar o piso onde residía e coaccionouno para que asinase un documento conforme renunciaba a todos os seus dereitos. Mimoun, operario marroquino, foi despedido tras fracturarse un brazo noutro sinistro no traballo. Ambos operarios, xunto con outro alxeriano, demandaron a empresa nos Xulgados alegando que foron ameazados e forzados pola construtora a asinar os escritos nos que rexeitaban beneficiarse dos dereitos laborais que lles asisten por Lei.

Empresa “modélica”
Toda esta realidade de explotación extrema e de escravismo contrasta coa que amosou a construtora nunha reportaxe emitida hai tempo por TVE. Nesta información, a empresa pretendía trasladar a imaxe dunha compañía “modélica” e sensíbel cos traballadores estranxeiros. “Aplícaselles (aos obreiros) o convenio colectivo de cada provincia e, no noso caso, tamén lles facilitamos aloxamento”, expresaba fachendoso na reportaxe Juan José Espiñeira, responsábel de Eshor.
Confederación Intersindical Galega

Grazas por todo-los momentos
Que temos compartido
Momentos cheos de sentimento
Grazas pola tua amistade ,
Polas tuas verbas e consellos
Sempre de alento
Por facerme ver as miñas debilidades
E erros a tempo .
Grazas por dedicarme tempo
Tempo para sorir e mostrarme o teu afecto
Grazas polos soños e anhelos
Secretos , risas e bagoas
Que xuntas percorremos.
En fin mil grazas
A ti,que sen pedires nada a cambio
Axudachesme a seguir crendo
Que a amistade non é un concepto,
Unha verba,senon que é a entrega
Noble e desinteresada
Dalguns nestes tempos

Martes 6 de maio, ás 20:00 h na Galería Sargadelos de Ferrol
Homenaxe á compañeira sindicalista Marga Bellas Miragaya
A sala da Galería Sargadelos de Ferrol acolle, ás 20:00 horas deste martes día 6 de maio, un acto en homenaxe á compañeira sindicalista da CIG Marga Bellas Miragaya. No decurso da homenaxe están previstas as intervencións de Mabel Charquero, pola asociación ASMIREFE; Laura Bugallo, pola CIG; Miguel Blanco, pola Asemblea Galega de Imigración; Beatriz Sestayo, polo Concello de Ferrol. Xunto a estas haberá tamén pequenas intervencións de persoas que achegarán as súas voces a esta compañeira sindicalista, feminista e loitadora a prol dun outro mundo que si é posíbel. Entre estas cabe salientar ao poeta Monterroso Devesa. A presentación do Acto correrá a cargo de Lois Rico.

Responsables de la asociación presentaron ayer el acto FOTÓGRAFO
REDACCIÓN > FERROL
La Asociación Migratoria de Residentes en Ferrolterra (Asmirefe) rendirá el próximo martes un homenaje póstumo a Margarita Bellas, fundadora de la entidad fallecida hace un año.
La agrupación, presidida por Mabel Charquero, ha programado un acto en la galería Sargadelos que dará comienzo a las ocho de la tarde y en el que participarán diversas personas relacionadas con la homenajeada. Así, intervendrá un responsable del Foro de Emigración de Galicia; la edil de Benestar Social, Xuventude e Solidariedade del Concello de Ferrol, Beatriz Sestayo; la responsable de Emigración del sindicato CIG, Laura Bugallo; el cónsul de Uruguay en Galicia, Gonzalo Konke; y el poeta uruguayo-gallego -Monterroso- que leerá poesías en homenaje a Margarita Bellas. También está prevista la asistencia a este encuentro de Luz Darriba, artista uruguaya residente en la actualidad en Lugo y a quien Asmirefe ha encargado la realización de una fuente que pretende instalar en la ciudad de Ferrol en recuerdo de la homenajeada -la solicitud ya ha sido cursada al Ayuntamiento-.
Mabel Charquero tuvo ayer palabras de agradecimiento hacia Margarita Bellas por la gran ayuda y el trabajo que llevó a cabo con el colectivo de inmigrantes. “Cuando falleció todo quedó truncado. Ella era una persona con muchas facetas, fue sindicalista, ayudó mucho a nuestro colectivo a conseguir trabajo, arreglar papeles y documentos, encontrar una vivienda, sin importarle de donde viniera la persona ni de si era hombre o mujer”, recuerda la presidenta de Asmirefe. “Queremos reconocer todo lo que hizo, que fue increíble”, añade.

Mañá, 6 de maio, ás 20.00 horas, na Sala Sargadelos de Ferrol fará-se a Homenaxe á Compañeira da CIG, Marga Bellas Miragaya.
Está previsto que interveñan Mabel Charquero, pola asociación ASMIREFE, Laura Bugallo, pola CIG, Miguel Blanco, pola Asemblea Galega de Imigración, Beatriz Sestayo, polo Concello de Ferrol, e despois haberá pequenas intervencións de persoas que achegarán as suas voces a esta homenaxe como Compañeira sindicalista, Feminista e loitadora a prol dun outro mundo que si é posíbel. Entre estas cabe salientar ao poeta Monterroso Devesa. A apresentación do Acto fará-a Lois Rico.

Esta Asociación se dedica desde hace más de 8 años a ayudar a los emigrantes residentes en la ciudad, principalmente de nacionalidad sudamericana, tanto con los problemas de papeles como con las diferencias culturales.

Ahora desde ASMIREFE solicitan al concello de Ferrol, que dedique una fuente a Marga Bellas por su labor de ayuda a los inmigrantes.

Salgo a caminar por la cintura cósmica del sur,
piso en la región, mas vegetal del viento y de la luz;
siento al caminar toda la piel de América en mi piel
y anda en mi sangre un río que libera en mi voz su caudal.

Sol de Alto Perú, rostro, Bolivia, estaño y soledad,
un verde Brasil, besa mi Chile, cobre y mineral;
subo desde el sur hacia la entraña América y total,
pura raíz de un grito destinado a crecer y a estallar.

Todas las voces todas, todas las manos todas,
toda la sangre puede ser canción en el viento;
canta conmigo canta, hermano americano,
libera tu esperanza con un grito en la voz.

(Isella y Tejada Gómez)

Ya están disponibles en nuestra página www.abusosexualinfantilno.org en
el ítem banners.

Seguimos encintando de blanco todos los buenos corazones en contra del
abuso sexual infantil.

Por favor difundir.¡Gracias!

Afectuosamente,

--
Lic.Mónica Laura Creus Ureta
www.abusosexualinfantilno.org

Grazas por todo-los momentos
Que temos compartido
Momentos cheos de sentimento
Grazas pola tua amistade ,
Polas tuas verbas e consellos
Sempre de alento
Por facerme ver as miñas debilidades
E erros a tempo .
Grazas por dedicarme tempo
Tempo para sorir e mostrarme o teu afecto
Grazas polos soños e anhelos
Secretos , risas e bagoas
Que xuntas percorremos.
En fin mil grazas
A ti,que sen pedires nada a cambio
Axudachesme a seguir crendo
Que a amistade non é un concepto,
Unha verba,senon que é a entrega
Noble e desinteresada
Dalguns nestes tempos

Isabel Gómez