ADEUS EUROPA
Fomos testemuñas do fin dunha Europa que se construíu durante os últimos 2 mil anos. Un continente que se edificou entre diferenzas relixiosas, étnicas, guerras, revolucións e si, emigracións e inmigracións que hoxe son negadas polos seus gobernantes populistas e habitantes estúpidos que se esqueceron dos efectos da exclusión da que foron vítimas nos seus propios territorios fai menos dun século.

A decisión de encarcerar aos inmigrantes ilegais durante 18 meses, que foi aprobada facilmente pola Eurocámara, convérteos en refuxiados non só aos nosos compatriotas latinoamericanos, africanos e asiáticos que agora serán perseguidos e axuizados con ferocidad, senón a todos os que pensabamos que Europa era o contrapeso á barbarie de Guantánamo e Abu-Ghraib, un continente parecía entender que a convivencia, a equidad e o respecto á diversidade eran as claves para sociedades prósperas e un pouco máis xustas.
Diso non queda nada, Europa esqueceuse de que só en 1913 máis de 800 mil italianos chegaron a América e que entre 1895 e 1910, 1.5 millóns de españois chegaron só a Arxentina, só por mencionar un par de casos. Europa demanda que se reciba aos seus cidadáns cando morren de fame en Sicilia, Andalucía e Cracovia pero non dá o mesmo a cambio.
Hoxe, que necesita alimentos e teme unha crise mundial, negocia un Tratado de Libre Comercio con Colombia, Bolivia, Perú e Ecuador, entón ao vello continente, ao berce da civilización entrarán sen aranceis as nosas papayas, bananos, laranxas mazás e camaróns, pero os inmigrantes son ilegais ergo delincuentes e polo tanto iran ao cárcere.
Este é o fin do soño europeo un mundo que quedou sen soños, porque o americano o soño económico xa non existe nin para os gringos.
Agora o europeo da diversidade, a tolerancia e o respecto foise á merda. E que se vaia, con europeos e todo.
Tags: Inmigracion Diretiva da vergoña
Chúzao |
del.icio.us







![Validate my RSS feed [Valid RSS]](http://revirate.nireblog.com/blogs/revirate/files/valid-rss.png)














Evo Morales, en you tube
http://www.youtube.com/watch?v=msnKiYfLwmg&feature=related
Evo Morales, en you tube
http://www.youtube.com/watch?v=msnKiYfLwmg&feature=related
ESTUDIOS DE INMIGRACIÓN (web), domingo 11 de mayo de 2008
Non á directiva da vergoña
O debate sobre a directiva europea contra a inmigración irregular (coñecida pola directiva da vergonza) prevé un recorte de dereitos e liberdades en Europa dos inmigrantes en situación irregular: detención de menores estranxeiros violando os dereitos do neno, aumento a 18 meses do período de encerro de estranxeiros en situación irregular (cando na actualidade o período é de 40 días), etc. Ante esto o goberno español adoptou unha posición ambígüa dacordo co seu propósito de endurecer a súa política de inmigración que pasa por aumentar o período de internamento (declaraciones de Pérez Rubalcaba) y dejar sólos en las críticas contra esta directiva a sus homógolos socialistas franceses e italianos. En definitiva, é vergonzosa a posición do PSOE arrebatándolle parte do seu discurso (anti)inmigración ó propio Partido Popular, nun momento en que está crecendo os sentimentos xenófobos na sociedade española, e no que só podemos escoitar ó Ministro de Traballo e Inmigración, Celestino Corbacho, dicir cousas en negativo sobre os cidadáns estranxeiros que residen en España: "sería nefasto para la inmigración que el último que llega imponga sus normas" (¿pero es que acaso a maioría dominante está ameazada polo nosos novos hóspedes?), "veo razonable que los inmigrantes puedan votar, pero con limitaciones" (¿con que limitacións?, ¿non defende este goberno a creación de novos dereitos?, ¿ten medo o goberno a esa hipotética nova bolsa de votantes? (inaudito), "tenemos que evitar el modelo americano, que un área metropolitana se segmente por poblaciones de origen es lo peor que puede pasar", etc. Con este discurso negativizador sobre a inmigración, por non dicir reaccionario, parece que o conxunto da cidadanía só escoita un único discurso, e rápido se esquece que o crecemento económico de España débese en máis dun 50% á chegada de inmigrantes, nembargantes, este Estado rácano ten invertido só uns 700 millóns en políticas de integración no período 2004-2008. Evidentemente, o goberno fai caixa, aforra en gasto social e aínda por riba, en época de crise estigmatiza ás persoas inmigrantes. Vergoñento! Pero, para empezar a combater os ventos reaccionarios europeos, é preciso que asinemos contra a direccitva da vergoña, clicando no seguinte link.
Publicado por Toxo en 6:03
Nas Terras de Pondal (web)
Domingo, 22 de xuño de 2008
Moito toca falar ultimamente de Europa, pero case que non queda outra. A clase política europea aínda se pregunta polo non de Irlanda, e quizais parte do rexeitamento que a Europa que nos queren construír xera estea ben ás claras en feitos que se viron esta semana. Xa temos falado aquí da pretensión de ampliar a xornada laboral semanal máxima a 65 horas, o cal ninguén en Europa lles vai perdoar, e agora destápanse coa aprobación dunha directiva brutal cara á inmigración, que case nos pode levar a falar directamente de racismo. Esta non é a Europa que queremos.
A nova directiva europea pretende, seica, harmonizar as políticas europeas en materia de inmigración, isto é, buscar unha postura común. E esta pretensión, a da postura común, ten unha parte perdedora, coma sempre, a máis feble. O colectivo inmigrante perde aínda máis dereitos, deixando case de ser persoas para converterse en papeis: se tes documento es persoa, senón non o temos de todo claro.
A directiva da vergoña permite, por exemplo, que se poida reter a inmigrantes ilegais até 18 meses. 18 meses!! 18 meses de privación de liberdade (chamaríase secuestro, se non fose que quen executa é o estado) polo único delito coñecido de carecer dun papel. Pero o máis vergoñente non é xa iso, é que non houbo unanimidade na votación (aprobouse só por 40 votos de marxe no parlamento europeo), pero non “pola esquerda”, senón porque había países como Francia que aínda pedían medidas máis duras.
Nós témolo claro. Esta Europa que nos están a construír non é a que queremos. Tras o non de Irlanda déronlle unha nova marxe, e albíscase un novo referendo. Chequia e Gran Bretaña están en dúbidas legais e non está claro se terán que facer referendo ou non. Agardemos que a voz da cidadanía acabe abrindo as orellas á clase dirixente europea.
galizacig.com (web)
Irlanda
Europa fala de paz, pero prepara dubidosas guerras xunto ao exército estadounidense. Fala de progreso, pero organiza a desregulación laboral. Fala de ecoloxía, de seguridade alimentaria, e á vez levanta o embargo de once anos sobre a importación de polos estadounidenses. Fala de liberdade, e oficializa unha “directiva da vergoña” segundo a cal os estranxeiros en situación irregular poderán ser detidos durante 18 meses antes de ser expulsados...
Imaxinemos que un xurado popular dá en pronunciar un veredito de absolución, e que o presidente do tribunal concede novamente a palabra ao fiscal para que prosiga coa súa alegación. E que esta vez, logra condenar o acusado. Por que non, se o 12 de xuño pasado, pouco despois de que os irlandeses rexeitasen por ampla maioría o Tratado de Lisboa (que só pode entrar en vigor se é aprobado pola totalidade dos vinte e sete Estados membro da Unión Europea), a maioría dos dirixentes europeos fixo saber que o proceso de ratificación seguiría adiante...
“Europa” está afeita a que as súas elites atenten contra a soberanía popular. Volveuse o seu signo distintivo, mesmo cando se presenta como o reino da democracia na Terra.
Porque rexeitaron un tratado “simplificado” suficientemente incomprensíbel como para que o seu primeiro ministro Brian Cowen admitise que non logrou lelo integramente, os irlandeses terían, segundo un deputado europeo, resucitado a lembranza dunha “democracia popular”. “Non é por casualidade que o referendo é o procedemento máis apreciado dos ditadores”, confirmou un dos seus colegas (1). Pola súa banda, o presidente do Parlamento Europeo, Hans-Gert Pöttering, concluía: “o ‘non’ irlandés non pode ser a derradeira palabra” (2). Haberá pois un segundo referendo sobre o tratado de Lisboa, e se cadra tamén un terceiro: en Dublín haberá que votar ata que gañe o ‘si’, pois así o reclaman... os Estados onde os electores non foron consultados nin unha soa vez.
Os irlandeses teñen a culpa! Ingratos, egoístas, populistas, cústalles elevarse ao nivel de xenerosidade e de abnegación da súa clase dirixente. Salvo cando, ao darlles o poder, lle conceden mandato para aplicar “reformas audaces”. Pero neses casos, non votan unha segunda vez. Niso, son de feito moi europeos...
O mecanismo atrancou. A marca Europa espallouse e vendeuse sen cesar, evocando a paz, a prosperidade, a xustiza, a igualdade. Imprimiu lindos afiches, cun ceo moi azul e nais que aman os seus fillos; dispón dunha nora de xornalistas e de artistas que militan por ela incansabelmente; coloquios, reunións e subvencións fabrican Europa coa mesma seguridade que os muíños moven aire. Pero ninguén axita a súa bandeira. A súa identidade parece a tal punto evanescente, que cando Europa imaxina unha moeda común, o único rostro impreso nos billetes é o da vida cara.
Europa fala de paz, pero prepara dubidosas guerras xunto ao exército estadounidense. Fala de progreso, pero organiza a desregulación laboral. Fala de cultura, pero redacta unha directiva, Televisión sen fronteiras, que terá como principal resultado aumentar a frecuencia dos cortes publicitarios. Fala de ecoloxía, de seguridade alimentaria, e á vez levanta o embargo de once anos sobre a importación de polos estadounidenses, probabelmente sometidos a baños de cloro (3). Para rematar, fala de liberdade, e oficializa unha “directiva da vergoña” segundo a cal os estranxeiros en situación irregular poderán ser detidos durante 18 meses antes de ser expulsados.
Cumprir coa promesa europea esixía igualar polo alto: liberdades, dereito social, fiscalidade progresiva, independencia. No nome da unificación, fíxose o contrario e reducíronse os logros obtidos nos Estados máis avanzados. O resultado é a detención prolongada, o traballo nocturno estendido ás mulleres, o libre comercio, o atlantismo. Semellante reacción acabou parindo unha Europa social: a que di ‘non’. Vendo que en Irlanda as mulleres, os mozos de 18 a 29 anos, os obreiros e os empregados, rexeitaron masivamente o texto que se lles propuxo, o semanario The Economist ironizou: “Un colexio electoral parecido aos do século XIX, é dicir, limitado aos propietarios de certa idade e sexo masculino, tería producido un ‘si’ masivo ao tratado de Lisboa? (4). Que Europa se pode esperar construír volvendo ao sufraxio censitario (5)?
vexan: http://www.youtube.com/watch?v=msnKiYfLwmg&feature=related
BOE núm. 228 Sábado 20 septiembre 2008 38377
I. Disposiciones generales
JEFATURA DEL ESTADO
15278 REAL DECRETO-LEY 4/2008, de 19 de septiembre,
sobre abono acumulado y de forma anticipada
de la prestación contributiva por desempleo
a trabajadores extranjeros no comunitarios
que retornen voluntariamente a sus países de
origen.
La Ley General de la Seguridad Social prevé la posibilidad
de que se abone, de forma anticipada y acumulada,
el importe de la prestación por desempleo de nivel contributivo
a que tenga derecho el trabajador y que esté pendiente
de percibir, siempre que así lo establezca un programa de
fomento del empleo; en este sentido, reglamentariamente
se ha previsto dicha posibilidad de abono de la prestación
por desempleo cuando el trabajador desempleado pretende
constituirse como trabajador autónomo o en los
casos en que vaya a incorporarse, de forma estable, como
socio trabajador o de trabajo en cooperativas o en sociedades
laborales.
Las previsiones normativas, si bien permiten el abono
de la prestación por desempleo en su modalidad de pago
anticipado y acumulado cuando la actividad profesional a
desarrollar por el trabajador desempleado se realice en
territorio español, sin embargo no permiten un tratamiento
similar cuando las expectativas de reinserción
laboral o profesional del trabajador desempleado se plantean
en el país de origen.
El presente real decreto-ley permitirá contar con un
instrumento normativo que regule el abono de la prestación
por desempleo, de forma acumulada y anticipada,
cuando el trabajador extranjero que se encuentre desempleado
en nuestro país decide retornar voluntariamente a
su país de origen. Se trata de una norma que amplía el
ámbito de derechos y de oportunidades para estos trabajadores.
El ámbito subjetivo de aplicación de las previsiones
legales se concretan en los trabajadores extranjeros no
comunitarios, que sean nacionales de países con los que
España tenga suscrito un convenio bilateral en materia de
Seguridad Social, de modo que queden asegurados los
derechos sociales de los trabajadores, al posibilitar el
cómputo de las cotizaciones realizadas en España, junto
con las que se realicen con posterioridad en cada país, lo
cual supone una garantía para sus futuras pensiones.
No obstante esta regla general, se prevé la posibilidad
de extender el beneficio señalado a trabajadores extranjeros,
nacionales de otros países, siempre que se considere
que los mismos cuentan con mecanismos de protección
social que garanticen una cobertura adecuada o en atención
a otras circunstancias específicas que puedan concurrir
en los países de origen o en los solicitantes.
Esta línea de actuación se encuadra en un marco más
amplio orientado a ordenar el fenómeno migratorio y los
flujos migratorios. Con el abono de esta modalidad de
prestación se favorecerá la reinserción laboral y profesional
en sus países de origen, se fortalecerá el desarrollo de
estos países con el retorno de trabajadores con una cualificación
y experiencia laboral enriquecida y formativa y
permitirá reforzar la relación de nuestro país con los países
de origen.
La medida parece además más oportuna en la actual
coyuntura económica de restricción de empleo, para ofrecer
a los trabajadores extranjeros oportunidades y recursos
para su inserción laboral y profesional en sus países
de origen.
La aplicación de una medida como la indicada requiere
que se haga con carácter inmediato, tanto por la coyuntura
en que se va a aplicar como por la finalidad que persigue
la misma, de dar respuesta inmediata a las necesidades
de las personas a las que va dirigida. En efecto, la
demora en su aplicación ocasionaría que las expectativas
de inserción laboral o profesional en los países de origen
y el acogimiento a las medidas de retorno voluntario no
podrían ser efectivas en muchos casos. Ello ocurriría si el
acogimiento a las medidas de retorno voluntario no
pudiera tener efecto al no poder percibir el trabajador de
forma acumulada y anticipada la prestación por desempleo
como consecuencia de la mayor tardanza en la aprobación
de las disposiciones que regulen esa forma de
cobro de la mencionada prestación. Parece lógico evitar
el retraso de una medida que amplía derechos y beneficios
a los trabajadores inmigrantes.
Todas estas razones avalan la necesidad de que la iniciativa
se ponga en marcha sin demora, acudiendo –al concurrir
las circunstancias de extraordinaria y urgente necesidad
exigibles– a las previsiones contenidas en el artículo 86 de la
Constitución para el dictado de un real decreto-ley.
En su virtud, haciendo uso de la autorización contenida
en el artículo 86 de la Constitución, a propuesta del
Ministro de Trabajo e Inmigración, y previa deliberación
del Consejo de Ministros en su reunión del día 19 de septiembre
de 2008,
D I S P O N G O :
Artículo único. Establecimiento de una modalidad de
pago anticipado y acumulado de la prestación por
desempleo, en favor de trabajadores extranjeros no
comunitarios que retornen voluntariamente a sus países
de origen.
Uno.–Con la finalidad de facilitar el retorno voluntario
a su país de origen a los trabajadores extranjeros desempleados,
el Servicio Público de Empleo Estatal podrá abonar
a aquéllos, anticipadamente y de forma acumulada,
en dos veces, el importe de la prestación contributiva por
desempleo a que tuviesen derecho.
38378 Sábado 20 septiembre 2008 BOE núm. 228
Dos.–Serán beneficiarios de la modalidad de pago
señalada en el apartado anterior, en los términos y condiciones
previstos en el presente real decreto-ley, así como
en los que puedan establecerse en las disposiciones de
desarrollo del mismo, los trabajadores desempleados
que se encuentren legalmente en España y sean nacionales
de países que, en cada momento, tengan suscrito con
España convenio bilateral en materia de Seguridad Social.
No obstante, el Ministro de Trabajo e Inmigración
podrá extender la modalidad de abono de la prestación
por desempleo señalada a los trabajadores extranjeros
nacionales de países con los que España no tenga suscrito
convenio bilateral en materia de Seguridad Social,
siempre que se considere que dichos países cuentan con
mecanismos de protección social que garanticen la dispensa
de una cobertura adecuada o en atención a otras
circunstancias específicas que puedan concurrir en los
países de origen o en los solicitantes.
Tres.–Quedan excluidos de la aplicación de este real
decreto-ley los trabajadores nacionales de países que formen
parte de la Unión Europea o del Acuerdo sobre el
Espacio Económico Europeo y de Suiza.
Cuatro.–Para poder ser beneficiario del abono de la prestación
por desempleo, en la modalidad señalada en el apartado
uno, el trabajador extranjero deberá comprometerse a
retornar a su país de origen, en el plazo de treinta días naturales
y no retornar a España en el plazo de tres años.
Cinco.–El abono anticipado y acumulado del importe de
la prestación contributiva por desempleo será equivalente a
la cuantía que corresponda a los trabajadores, en función del
número de días de prestación reconocidos en la fecha de
nacimiento del derecho o que les reste por percibir hasta su
agotamiento, desde la fecha de reanudación de la prestación
o desde la fecha de solicitud de esta modalidad de abono.
Seis.–El abono anticipado y acumulado de la prestación
contributiva por desempleo no conllevará ninguna
cotización a la Seguridad Social, por lo que de su cuantía
no se realizará deducción por la aportación del trabajador
en concepto de cotización.
Disposición adicional única. Otras ayudas para facilitar
el retorno voluntario.
Como complemento al abono anticipado y acumulado
de la prestación contributiva por desempleo, el Gobierno,
dentro de los créditos disponibles, podrá establecer ayudas
directas que faciliten el traslado voluntario de los trabajadores
extranjeros no comunitarios a sus países de
origen, así como acciones preparatorias del retorno, en
materia de información, orientación y formación para el
emprendimiento de una actividad económica.
Disposición final primera. Título competencial.
Este real decreto-ley se dicta al amparo del título competencial
previsto en el artículo 149.1.17.ª de la Constitución,
que atribuye al Estado la competencia exclusiva en
materia de legislación básica y régimen económico de la
Seguridad Social.
Disposición final segunda. Habilitación normativa.
Se faculta al Gobierno para dictar las disposiciones
generales necesarias para el desarrollo y aplicación del
presente real decreto-ley.
Disposición final tercera. Entrada en vigor.
El presente real decreto-ley entrará en vigor el mismo
día de su publicación en el «Boletín Oficial del Estado».
Dado en Madrid, el 19 de septiembre de 2008.
JUAN CARLOS R.
El Presidente del Gobierno,
JOSÉ LUIS RODRÍGUEZ ZAPATERO
Um novo episódio da imigrazóm em Compostela
O actual marco da crise capitalista, onde o neoliberalismo selvaxe fiz que o tecido produtivo fora minguando ao tempo que fora precarizando-se, o pantasma da “imigrazóm rouba travallo” acentua a ansiedade do contingente migratório na nosa bisbarra.
A auséncia de políticas contentoras e de medio e/ou longo alcance por parte do Governo Madrí, ou do Governo de Galiza, a auséncia de interesse da Concellaria de Servizos Sociais do Governo municipal, o intento de fazer campanhas de imagem, provoca a sensazóm de que cada pessoa deve procurar a sua resposta de xeito individual.
Tam só, a CIG, o Foro de Imigrazóm e as entidades que participam nel, forom quem de lhe plantar cara a este descontrolo, que nos fai duvidar, uma vez máis da existéncia do Estado de direito.
Na Unióm Europeia tirou da sua inteligéncia a Diretiva do Retorno, 2004/38/CE, a diretiva da vergonha, na que nom só nom se resolve a crise senóm que se manifesta diante da opinióm pública qual é a causa principal desta “coxuntura”, sem dar-se de conta que non há tal coxuntura, quizais tivesem que olhar a crise como um problema estrutural. Supón o fracaso do sistema capitalista e dos seus paradigmas.
Mais como se traduz isto na realidade inmigrante? Se pensamos nas mulleres imigrantes son quem repressenta mellor a face da discriminazóm, por imigrantes e por mulheres. Na nossa bisbarra há um grupo, cada vez mais numerosso, de mulheres noemadamente colombianas, também doutras latitudes marrocos, Ecuador, que vinherom por uma ONG, a través do chamado . Estas mulheres som empregadas de fogar, a meirande parte internas, em situazóm de quase escravitude, sem tempo de lecer, e com salários moito baixos. Ademais desta realidade sofrem o desamparo do seu próprio Consulado, e o atropelo verbal da encarregada da ONG em Galiza. Som amedonhadas que se nom se portam bem seram deportadas ao país de orixe, som atropeladas xa que travalham sem alta da seguridade social nos dous e tres primeiros messes que chegam, som estafadas xa que se lhes descontan as taxas administrativas da pessoa empregadora/ cabeza de família.
Entóm, se o Estado nom atua sabedor de que isto acontece verbo do contingente migratório, podemos-nos perguntar se o Estado nom é parte duma máfia da imigrazóm? Semelha na atualidade que ainda nom sabe, ainda que se pode saber xa que algumas das mulheres que decidirom saír dos seus postos de travalho, sem o constir da ONG, sofrerom o acoso desta e mesmo se cumpriu a Orde de Expulsóm.
Assim pois, acho que baixo este epígrafe do servizo doméstico agocha-se uma das realidades máis grossas de escravitude atual. E nom só no comentado, en geral, o servizo doméstico dista muito de ser uma relazóm laboral que respeite o Estatuto dos e das Travalhadoras.
Pra continuar, está todo o contingente migratório, quem compartilhando as málas condizóms laborais da clase obreira compostelá, sofrem uma outra discriminazóm, poñamos por caso a Hostelaria na Rua do Franco e da Raínha, ou o setor Servizos- Comércio Vário.
No primeiro, a Clase Empresarial da Hostelaria, agás singulares exceizóms, encontrarom uma mao de obra que a submete a condicióms de carga horária longuisima, sem descanso, com ums salários fóra dos Convénios, com um trato despetivo e humillante. A Padronal debem saber que de continuar com essa atitude vam provocar uma greve, dado que as pessoas imigrantes encontrarom na nossa Central Sindical a ferramenta útil pra luitar contra os seus abussos continuos.
Pola outra, está o Setor do Comércio vário, loças e negócios que infringem conscientemente o Conveniado, e que abussan da mobilidade laboral, e que tenhem como alicerce cúmplice as ETTs como aliadas.
A escaseza de possibilidades de travalho reais, e a situazóm de debem ter feito os descontos pra Seguridade Social empurran ás travalhadoras e travalhadores imigrantes a amarrar-se aos seus postos laborais, pois correm o perigo de olhar que nom se renovam as suas Autorizazóms de Ressidéncia e Travalho, se nom tenhem mínimo 6 meses cotizados cada ano.
Desejaria fazer um outro comentário sobre as máfias de estafa e escravitude da populazóm imigrante. Algumas baixo o formato legal de ONGs, outras como indivíduos, atuan nums casos dentro dum programa de cooperazóm do Ministério de Assuntos Exteriores dum e doutro país, noutros atuan a sabendas de que quem ter que vixiar, xa que ás vezes xa sabem a existéncia, seguem a se enriquecer.
Mais o que, en geral, as pessoas nom sabem é que quando uma pessoa denúncia uma máfia de imigrazóm, e a sua situazóm administrativa é irregular, a Policia incoa-lhe un Expediente sancionador cuxo resultado pode dar numa orde de expulssom. Quer dicer, que no momento que interpóm a denúncia, é-lhe iniciado esse expediente, e também se lhe retira o seu passaporte. Ao meu entender é, uma vez máis, a ausséncia de garantia do direito da pressunzóm de inocéncia. E isto acontece também na nossa bisbarra.
E nom todo fica aqui. O Governo ZP e demais partidos conchavados ponhem o grito no ceio pola cantidade de mulheres imigrantes assasinhadas pola violéncia machista. E tenho a bem lembrar que existe a instrución número 14/2005, da Secretaria de Estado para a Seguridade, na que amplamente se expóm as actuazóms que debe ter a Policia em relazóm ás mulheres imigrantes irregulares, nas que se define que no mesmo intre que uma muller agredida ou violentada denúncia ao maltratador, nesse mesmo momento incoa-se-lhe um procedimento sancionador cuxo ressultado máis probábel seja a Orde de Expulssóm. Que mulher depois de levar uma malheira é de valente pra pór uma demanda sabendo que este feito pode conlevar que a expulssem?? En fim, assitimos a uma relazóm estrangeiria/ policia demassiado estreita. Por que nom pode uma mulher imigrante irregular pór uma demanda diretamente num Julgado com garante judicial que faga prevalecer os seus direitos?
E continuo, as valentes mulheres imigrantes irregulares, quem já levam nas suas costas a possíbel orde de expulssóm, nom som suxeitas das tam cacareadas medidas de protezóm integrais da Junta de Galiza e também mom do Estado. Que acontece? Semelha que nom existem. Uma vez mais som, somos invisibilizadas...
E isto tambén acontece no nosso contorno.