As tres leis do inmigrante
Mellor de como o fixo mimesacojea non se poden expresar os supostos que están detrás da directiva de retorno de estranxeiros irregulares da U.E.
1. Un inmigrante non debe danar a un nacional ou, polo seu inacción, deixar que un nacional sufra dano.
2. Un inmigrante debe obedecer as ordes que lle son dadas por un nacional, agás se estas ordes entran en conflito coa Primeira Lei.
3. Un inmigrante debe protexer a súa propia existencia, ata onde esta protección non entre en conflito coa Primeira ou a Segunda Lei.
A musica pona Rafael Amor.
Tags: Inmigracion++ +Diretiva+do+retorno
Chúzao | 
del.icio.us
![[Valid RSS]](http://revirate.nireblog.com/blogs/revirate/files/valid-rss.png "Validate my RSS feed")
Estar fodido é unha tarde de inverno ver pasar aos coches alleos e veloces cando esperas un autobús que nunca chega. Velos pasar por diante de ti, coma se non existises; cheos de xente estraña que non repara en ti, ese detalle recostado no poste, ese obxecto máis na paisaxe. Mentres ti, que tes frío, séntesche fóra dese mundo de destinos e présas.
Posto que o teu mundo é lento, tan lento, que cando chega o bus e alcanzas por fin a meterche nese pedazo de mundo, miras pola fiestra e recoñeces o coche vermello e novo que pasou diante dos teus ollos como un soño, e que xa está de volta do seu, de calquera que fose o seu destino.
Con todo para ti non fixo máis que empezar o traxecto de abrires e pechares, de paradas interminables nas que sobe cada vez máis persoal e baixa menos, coma se o monstro de metal fóseos engulindo. E mentres dentro o ambiente cárgase de cheiros variados, de idiomas diferentes, de contactos humanos ti, inesperadamente, comezas a sentirche feliz.
Feliz porque, aínda que non coñezas a ninguén, non che sentes tan só e ves que hai outros pobres como ti, e outros que non locen tan pobres, nin fodidos, o cal elévache a autoestima, aínda que saibas que no fondo o teu xúbilo non é máis que un mecanismo do teu psiquis para non padecer.
Non importa onde vaias, sempre será lento o verme que che leve. Con sorte algunhas veces -como esta- serán alegres, só ata o momento en que o verme vomita ao persoal, xusto no centro, sen importarlle para nada o teu recentemente estreado entusiasmo. O monstro vomita e ti séntesche só de novo, cada vez máis só, aínda que agora os coches non che pasen por diante e téñalos debaixo, de forma que se queres ata podes sentirche superior a eles ou fisgonear o que sucede a quen os ostentan sen que se saiba nada.
Non entendes por que os viaxeiros sorrín cando se abren as portas e miran os seus reloxos con prema, cando ti che quedas baleiro de novo, derrotado, e suspiras ou dormes mentres chegas á última parada, que é para ti o mesmo, porque non tes onde ir, porque non tes familia, nin amigos, porque non tes traballo, porque es inmigrante.