Polo Dereito a Vivirmos en Galego
A nosa querida Laura dixo:
Benqueridos todos:
Quero facervos partícipes dunha iniciativa a prol do galego coma lingua propia dun país que medra sen facer mal a ninguén e que tan só pide un respecto para o que lle é por xustiza. Tódolos pobos teñen dereito ao libre desenvolvemento, ao seu progreso, e a unha evolución cara ao futuro sen que por iso deban perder sinais d'identidade. Por todos é sabido que o pobo galego presenta moitas peculiaridades que, en troques de afastalo do resto dos pobos, tan só o identifica como tal, permitindo así poderse relacionar cos demais veciños deste mundo plural, e diverso. A lingua coma medio de comunicación é unha condición básica prá identidade de cada pobo, pero no canto de Galiza (coma noutros moitos casos), a lingua representa aínda máis, xunto cos costumes, as tradicións culturais, a personalidade social..., constitúe o cerne dunha identidade que nos permite loitar polos dereitos que temos (xa sexa coma persoa individual, ou caoma pobo), e que nunca debemos deixar que se nos vulnere, pois perderíamos a posibilidade de medrar para nós, e de medrar para o resto do mundo, ao que moito lle podemos aprender, abofé que si.
Xa que logo, prégoche que teñas en conta este chamamento que fago, pídoche que lle adiques un intre a ler este manifesto, e vontade de respaldalo, polo noso ben, o dos galegos, e polo ben de todos, un mundo plural.
Se es galego, asina; se estás preocupado pola cultura neste mundo, asina; se es unha asociación, asina.
Logo de le-lo manifesto podes picar no enlace dende onde poderás asinalo. Grazas.
Manifesto: POLO DEREITO A VIVIRMOS EN GALEGO
As persoas e entidades que apoiamos a manifestación nacional "Polo dereito a vivirmos en galego" este 18 de maio de 2008, declaramos:
1. Consideramos que vivir en galego é un dereito inalienábel das persoas na Galiza, e un dos dereitos humanos elementais que temos como pobo. Lembramos que o galego é o único idioma natural de Galiza, e que mesmo o Estatuto de Autonomía o cualifica como "a lingua propia" do país, o que nos une como galegas e como galegos. O pobo galego ten dereito a que a súa lingua ocupe todos os ámbitos da vida social propios de calquera idioma, con dignidade e con normalidade.
2. Consecuentemente, deben existir as garantías para podermos vivir en galego, o que exixe compromisos, así como a aplicación e a adopción das disposicións legais necesarias por parte das Administracións públicas.
3. Denunciamos e alertamos contra os que, apuntándose agora á defensa dun suposto bilingüismo, un bilingüismo dunha soa cara, pretenden unicamente o mantemento da diglosia e a desaparición do galego. Ou, o que é o mesmo, a negación do dereito colectivo á normalidade de usos da nosa lingua en todos os ámbitos.
4. Chamamos ao compromiso persoal de todas e todos coa lingua galega. Usémola en todos os ámbitos: comezando pola familia, coas nosas nenas e nenos, no noso traballo, nas relacións coa administración, no noso tempo de lecer, etc. O futuro do galego depende de nós.
PRA ASINA-LO MANIFESTO SOMENTES DEBES PICAR NO ENLACE QUE VÉN DESEGUIDO:
Tags: Galego Lingua
Chúzao | 
del.icio.us
![[Valid RSS]](http://revirate.nireblog.com/blogs/revirate/files/valid-rss.png "Validate my RSS feed")
GALEGUIZA O TEU NOME E/OU APELIDO
A MESA POLA NORMALIZACIÓN LINGÜÍSTICA:
http://www.amesanl.org
Poñemos á tua disposición uns impresos modelo para solicitar a galeguización do teu nome e/ou apelido, asi como do conseguinte cámbio do teu billete de identidade.
cambio de nome
cambio de apelido
cambio do documento de identidade
Asi mesmo dámos-che sobre os Nomes galegos unha ESCOLMA DE NOMES GALEGOS DE MULLER E HOME e unha relación de APELIDOS GALEGOS
Entra na Mesa ASÓCIATE Á MESA!!
Vivirmos en galego
20080516_correlingua-2008-vigo
Houbo un tempo en que os nosos montes comezaron ver medrar os eucaplitos. Pouco a pouco foron ocupando máis e máis terreo, ter terras con monocultivo de eucalipto podía ser síntoma de prosperidade e era garantía de obter madeira para vender, é dicir, diñeiro, en pouco tempo.
Deste xeito, as árbores procedentes das antípodas foron desprazando, cada vez máis rapidamente, o carballo e o loureiro ou o acivro, as fragas desaparecían e no seu lugar medraban unhas árbores altas e delgadas que deixaban a terra seca.
Aínda hoxe cómpre explicar unha e outra vez por que hai que erradicar esta árbore dos nosos montes, explicar que o seu monocultivo empobrece a terra e que nos deixa sen auga, para alén de que transforma radicalmente a paisaxe do noso país.
Aquí, nestas terras do sur, houbo un argumento case definitivo para convencer os propietarios comunais dos montes. O lume. Porque o lume foi pacientemente resistido polas árbores de noso, aínda que tamén arderon, mais prendeu coma se fose colmo no eucalipto, e os vales convertéronse en xigantescas chemineas, mentres homes e mulleres feitos e dereitos choraban coa desolación de ver o monte arder. E ardían eles tamén, mais de carraxe, ao se preguntar de quen era a man que lle prendera lume.
Hoxe volven ao monte, cos seus alcouves de follas brillantes para sementar tomadas e ladeiras, mentres arrincan con minuciosidade os gromos de eucaliptos que teiman en medrar, dos propios troncos calcinados.
Moitas veces, cando estou diante da rapazada, sinto que estou diante dun anaco de terra e que vou sementar estas landras fechadas que son as palabras da miña lingua, da súa lingua, do noso idioma. Así que coloco con coidado cada sílaba e mesmo boto un pouquiño de abono natural, algún conto ou un poema, e rego, non máis do necesario, cuns pentagramas acaídos á ocasión. E prenderan? Eu confío en que si, mais para iso non abonda coa miña intención, ou coa de todos. Non abonda con deixar a semente no chan, cómpre facerlle oco para que lle chegue a luz e a auga, para que medre con forza, ou sexa, cómpre tirar as malas herbas e máis derramar os eucaliptos e as acacias para que poida vivir.
Así o noso verbo precisa de todos os amparos e de todos os compromisos, non basta con enunciar, hai que actuar. Cómpre o corpo legal e o seu cumprimento, cómpre actuar con decisión e garantir, reitero, garantir que podemos vivir en galego, porque queremos vivir en galego, porque só vivirá o galego se lle abrimos espazo e lle facemos sitio, en todos os lugares e momentos, para que medre libre e con forza na boca de nenos e vellos, de mozas e avoas.
Non basta con redactar a lexislación, hai que actuar para que se cumpra, esixindo e apoiando, sen agardar.
E non é só o noso dereito como persoas. É fundamentalmente o noso dereito colectivo, o dereito desta sociedade, deste pobo que só existirá mentres a lingua exista.
Se algún día só temos nos nosos montes eucaliptos e acacias xa non viviremos no noso país, isto non será Galiza. E cando os carballos xa non nazan entre os nosos dentes, e deixemos de dicir bidueiro e carqueixa, xa non seremos galegos.
Eu digo, e berrarei alto e forte o 18 en Compostela, que quero vivir en galego, os 365 días do ano, as 24 horas do día, todos os anos que me quedan por vivir e os centos de anos que se sucederán, para que o meu fillo, para que os máis novos e novas poidan tamén vivir en galego.
Ser galegos.
[Artigo enviado pola autora á web da CIG, 16 de maio de 2008]
Optimismo da vontade e lingua galega
Entre os defensores da lingua galega, que somos moitos e diría que ás veces poucos visíbeis, son varias as actitudes que se manteñen a respecto do discurso –público e privado- que se debe facer sobre a situación do idioma e as posibilidades futuras. Entre os detractores, que son poucos e diría que ás veces extraordinariamente visíbeis (medios de comunicación mediante), a actitude é única, como único é o seu pensamento e única a gran nación, con capital en Madrid, que conciben. Para eles/elas, calquera medida favorábel a unha maior presenza do galego debe ser radicalmente saboteada, e a coartada a utilizar é a suposta falta de liberdade de elección de idioma.
Este discurso, de neoliberalismo lingüístico, agocha unha posición de auténtico apartheid contra o galego e revela de maneira tráxica como o auto-odio está enraizado en determinados sectores da sociedade galega, algúns deles, por certo, con responsabilidades educativas ou mesmo de carácter político e/ou institucional. Hoxe por hoxe, o propio Partido Popular está a dar abeiro a este tipo de colectivos, ao tempo que está a promover, tanto a nivel de Estado como no caso de Galiza, unha batería de iniciativas institucionais dirixidas a cuestionar calquera proposta de promoción do uso social das linguas das nacións do Estado e, consecuentemente, tendentes a facer da lingua española a lingua única por excelencia. Un delirio neoimperialista máis da dereita reaccionaria española, que apenas parece atopar máis respaldo político que o do minoritario partido encabezado por Rosa Díez e Fernando Savater.
Dicía que son varias e diversas as actitudes que mantemos os defensores da lingua galega, o cal non ten porque ser en si daniño, sobre todo se somos capaces de acordarmos conxuntamente uns mínimos comúns para unha estratexia que resitúe no novo contexto a cuestión lingüística. Así, de cando en vez, déixanse sentir con forza mensaxes apocalípticas que alertan sobre o que, para algúns, son as escasas oportunidades de que o galego acade unha maior presenza social. Desde este apocaliptismo lingüístico, aínda tendo aspectos que se poden admitir (a regresión no emprego do galego por parte das xeracións novas e nos ámbitos máis urbanos, por exemplo), non se valoriza convenientemente certos avanzos que, basicamente, en termos cualitativos se deron nas últimas décadas no noso país no que ten a ver co uso da lingua galega. Á parte disto, mensaxes deste tipo non resultan nada mobilizadoras á hora de modificar tanto actitudes como usos lingüísticos en favor do noso idioma.
Outras actitudes, que tamén se deixan sentir entre os que nos consideramos defensores do galego, pola contra pecan dun exceso de optimismo, como se todo estivese feito e o proceso de normalización do galego fose como a seda e estivese realmente consolidado como tal. Desde estas actitudes tenden a magnificarse aqueles datos que poden ser obxectivamente positivos para a recuperación social do noso idioma, pero moitas veces sen os querer contrastar con outras realidades que se dan a respecto da lingua galega. Este discurso, por veces, acaba por ser narcotizante á hora de remover consciencias e de promover unha mobilización e tensión constantes para avanzar nos usos sociais do noso idioma.
Outros, en troca, optan –optamos- por arremedar a Gramsci e, fronte ao pesimismo da intelixencia (o galego está a perder falantes), apoñen –apoñemos- o optimismo da vontade (este proceso, de perda de falantes, pode ser perfectamente reversíbel).
En gran medida, ao meu ver, a resolución do conflito lingüístico en Galiza vai depender de como os defensores da lingua galega encaremos a curto e medio prazo o devandito conflito: con que actitude o fagamos, con que capacidade para estabelecermos consensos amplos, con que horizonte estratéxico, con que grao de planificación, etc. O reto ben paga a pena.
Santiago de Compostela, 16 de maio de 2008