Na complexidade de saber
Na complexidade de saber-nos muller, mulleres, de existir nese abano plural, neste universo próprio no que nos recoñecemos como imigrantes no sistema patriarcal, no que de contínuo temos que amosar os nosos papeis, como se a nosa existéncia fose, aínda hoxe, porén permitida por uns cánones pautados polo medo á perda do poder duns, polo amedoñamento ao noso empoderar-nos, xurdidos e somos as mulleres trans, dentro da diversidade de ethos diferentes, a deconstrución do sistema binómio sexo/xénero, a reafirmación dun continuum muller-home, na que as nosas manifestacións, as nosas existéncias interrogan aqueles conceitos que outrora foron deseñados como sistemas castradores e aniquiladores de viver libremente a sexualidade.
As mulleres trans traemos un senfin de definicións e vivéncias singulares. Somos nós, as mulleres trans, dentro da diversidade de ethos, partícipes da deconstrución do binómio sexo/xénero, do establecemento do contínuum muller-home, no que as nosas mnaifestacións, as nosas existéncias interrogan aqueles conceitos que outroran forna deseñados e axiomizados, como intento de derrube deste marco castrante e aniquilador da autodefinición, de viver cadaquen con liberdade o desenvolvemento da própria identidade.
As mulleres trans somos parte da sociedade na que estamos circunscritas. Os nosos procesos son verdadeiros instrumentos para avaliar a salubridade da nosa sociedade, deixo tan só unha nota que na amnanese inicial, a nosa sociedade ten sintomas claramente asociais. Unhas traen con elas modelose responden a paradigmas máis conservadores e repetitivos do status quo social, outras xurdimos con anceio e vocación de mudar, apostando por un outro mundo que con certeza ten que ser peiteado e entretecido no feminismo.
Somos parte desa revolución iniciadaxa antes, e que aínda fica pendente.
E non é unha pose, un ficar ben, sabemos en carne própria o tratamento diferenciado que nos recebemos durante e posteriormente ao proceso, onde se nos foi tentando ningunear, na aparéncia de home á existéncia como muller. Estivemos nun primeiro vagón no comboio da sociedade, “pasamos” ou foron-nos isolando, empurrando outras, a un segundo vagón, e, a segundo en que momentos achamos que estivemos ou estamos no da cola. Somos conscentes de ter camiñado.
Moitas veces lembro como experiencia significativa e significante pasar de ser condutor a ser condutora, como a percepción que o tratamento que recebia era como se perdese condicións e cualidades que antes posuia. Que dicer no mundo laboral, no quefacer político, onde os nosos traballos, as nosas praxes militantes teñen que para o mesmo valor que antes tiñamos supón dobre esforzo na actualidade.
O noso camiño de reconstrución do presente arrinca do deseo, dese desexo que antes foi amedoñado, calado, silenciado, agochado, e que agroma coa forza dunha seiva, de folgos necesários, para con forza precisa e constante, reconquistar e autodefinir a própria existéncia. É un camiño de autoqueréncia, de empoderamento, de benqueréncia capaz de pór en consoáncia o ser co existir muller. O enfrontamento social é froito do teste da vida real, e mercé ao guiño das persoas queidas e amadas do colchón afectivo.
E doe, doe chegar, respirar, remozar os pulmóns, logo de dondear os nosos corpos, de declarar a nosa soberania particular, de afirmar p paso no chan que camiñamos, logo de ter apreixado o que és e xa existes, para perceber e vivenciar que segue a estar vixente o que tempo atrás unha amiga me comentou, “as mulleres vivemos nun estado de sítio, e, ás veces, con toque de queda”.
Somos todas, cada unha de nós, as nosas entidades e colectivos, e os compañeiros que comprenden e comparten o noso empoderamento, e os Grupos LGBT no que algunhas estamos alineadas, e as mulleres imigrantes, as que levan sinais das duplas e triplas descriminacións, somos todas desde a consciéncia da nosa militáncia que urxe, e non hai tempo que perder, un outro mundo, que afirmo e perservero que si é posíbel.
Tags: Mullereres trans Igualdade
Chúzao |
del.icio.us








![Validate my RSS feed [Valid RSS]](http://revirate.nireblog.com/blogs/revirate/files/valid-rss.png)














O dia menos pensado acabaremos todos crecendo en total liberdade sin discriminar a ninguén, nin polo seu xénero, nin polo seu corpo, nin pola sua sexualidade, nin polos seus ideais, nin pola sua relixón… etc en definitiva que podamos sentirnos ceibes de facer e de ser o que nos mande noso corpo ou os nosos sentimentos. ¿Qué más da si son home pero me sinto mais a gusto con un corpo de muller e ao mesmo tempo me atraen os homes?, espero que pouco a pouco poidamos acostumbrarnos a todo tipo de circunstancias e que respetemos as decisions dos demáis. Cada un busca o seu camiño a felicidade e a aceptación de si mesmo, senon molesta a nadie nin ofende a nadie ¿quenes somos nosoutros r nosoutras para xuzgar?. Un abrazo Lauriña.
SOBRE A INTERRUPZÓM VOLUNTÁRIA DA GRAVIDEZ, OU A ESCASSA ATENCIÓN NO SERGAS
A nível galego assitimos atónitas as mulheres galegas a escassa atención por parte do SERGAS das interrupzóms Voluntárias da gravidez.
O actual marco debujado pela Lei Orgánica 9/1985, do 5 de Julho, que a data de hoje é insuficiente e é incapaz, ao tempo que constrinje os direitos das mulheres a decidir sobre o seu próprio corpo, tem na nossa Nazóm uma aberrante caricatura do que en outras latitudes do estado espanhol tenhem as mulheres que “decidem” interromper a sua gravidez.
Hoje uma mulher en Galiza que deseje interromper a sua gravidez, acudirá ao seu Centro de saúde, ao doutor/a de cabeceira quen a derivará ao COF, Centro de Orientación Familiar.
A primeira estraneza é que nos derivem ao COF, em tanto que é orientación familiar, e já tem um certo deije conductista, que semella uma prática maternalista, tanto polo que é de orientación á mulher que já sabe o que deseja fazer, como familiar que é o que nom deseja. Todo isto é comprenssíbel pola L.O. 9/1985 que tam só conclue, restringe, a tres supostos a interrupcióm da gravidez, por saúde e perigo pra a mae, por ser o embarazo froito dum acto delitivo, por que o feto poida ter graves taras.
E uma vez máis, onde fica a nossa sobernana vontade? Onde fica a libre decissóm? Somos as mulheres tuteladas pouso da época franquista?
Se todo vai bem, co visto e praze da professional psicóloga que nos recebeu, entóm enviaram-nos a un Centro de saúde privada, concertada co SERGAS, na que nos sentiremos gando, já que é nula a atenzóm que ai se dá.
E isso será assim, se estamos de 12 semanas ou menos. E se estamos com máis? Pois toca saír além do Piornedo, em geral, a Madrí, na busca e procura dum servizo que dea esta prestazóm roubada em Galiza.
Em Madrí, prévio pagamento, arrumará uma Clínica. Quizais uma melhor ca outra, mais si que tem.
Quando voçê chegue da Clínica Privada cum protocolo de seguimento das atenzóms médicas que debe ter, arrumará, esta vez sim, a porta do SERGAS pechada. A razóm se voçê foi a uma clínica privada vaia a uma outra privada já que o SERGAS nom vai atender. Solicitará cita, e darám, como já é conhecedora, para dentro de 8 ou 10 messes. Mádia leva!!
E que fai o SERGAS? Anúnciou o 18 de setembro a Secretária Geral da Consellaria de Sanidade, Dna. Pilar Fernández Romero na sua intervenzóm na Comissóm 5ª do Parlamento da Galiza que no ano 2009, no segundo trimestre, todas os Hospitais públicos galegos oferecerám e realizarám o processo da interrupcióm voluntária da gravidez.
Voluntária quando podemos elijir librevemente só entre tres supostos?? Que medo há se a competéncia é plena em sanidade ter uma legislazóm nom fechada?
Pois bem, falta valentia, coragem de saber que se o SERGAS quer pode, que nom somos pessoas com anceios de fazer perse uma interrupcióm da gravidez, mais que quando o plantejamos é consciente da nossa decissóm. E desculpem a minha, a nossa decissóm é soberana, se nom é na Casa Parlamentar é-a no meu próprio corpo, é de justiza, mais nada.
Abonda de tanta hipocresia, de tanto verniz castrador e castrante, dessa ráncia tradizóm judeucristiá, se o corpo é nosso, nós decidimos e nenguma outra pessoa é quen de avaliar as nossas decissoms.
O 18 de setembro do 2008 a Secretária Geral da Consellaria de Sanidade, Pilar Fernández Romero, compareceu na Comissóm 5ª do Parlamento de Galiza, onde informou que, no segundo semestre do 2009, todos os hospitais públicos galegos realizarán o proceso de interrupzóm voluntária do embarazo.
Se o corpo é nosso, nós decidimos!! A administrazóm é responssábel das incleméncias que uma mulher gravida que deseje interromper a sua gravidez arrume tantos atrancos.
Laura Bugalho