Naceu alí, no vello Paso Muíño, filla de pais proletarios, de obreiros vocingleiros, trobadores sen pausa da prensa democrática( canillitas ) dos anos 35, que xuntaban as súas risas afrautadas en cada madrugada, enchendo de sonoros ecos o silencio, fincados desde sempre no vello baldío esperando aquel Ford do 28 cargados de noticias, de papel enfadado e tinta fresca, que acomodaban no oco da man, para saír correndo como pombas asustadas en diferentes direccións, rubindo a empinada costa de empedrado avermellado; escola primaria onde se moldeaban as almas dos homes de outrora. Alí naceu A Bruta, do home marxinado, bautizada a “seveleven” por un grito campá, filla dos fillos de don Florencio Sánchez, que sentaron as súas hostes en Benito Riquet e Calos Tellier no corazón mesmo de Tézaa fabriquera.
Manolo Lemos, os irmáns Ferreira, o Galego e Potolo, Aramís Arellano, Humberto Barrios, Luís Alberto Carballo, o fino letrista e director escénico durante os primeiros anos, izaron o estandarte dos soños e comezaron a andar; enclavaron o corazón como pedra fundamental no mes de febreiro, pedíronlle permiso a Momo e pintáronse as caras de arco iris. A marcha?e camión orquestraba as cancións que vestían as letras do Fino. Araca la Cana, na linguaxe do lunfardo rioplatense , ven a ser ¡ Atención a policia!!.

Ano trinta e cinco do fin de século e daba comezo á longa viaxe polo Reino Carnavalero A Bruta para todos e máis para os damnificados.
De canillas a artistas populares, gorrions dun só á que foron creando a conciencia da charanga; desde a súa propia conciencia o canto contestatario saltaba desde o coro sonoro. Os xurados castigaban a ARACA sistematicamente, case como unha relixión. A súa rebeldía natural era penada quitándolle lugares de destaque no Concurso Oficial de Agrupacións.
Contan que ata o ano corenta os conxuntos concursaban de fronte ao xurado e de costas ao público, ata o ano corenta e un, onde ARACA negouse a facelo e cantou de costas ao xurado e de fronte ao público, actitude que a partir dese momento cambiou a historia dos concursos, cousas como esta é a que lle foi incrementado a popularidade no pobo e a antipatía das autoridades.
A pesar de nacer grande recentemente obtén o primeiro premio no ano 1948, a esa altura xa facía varios anos que o mellor director escénico de todas as épocas Cipriano ?Pianito? Castro era o dono da batuta, o mestre indiscutido e insubstituíble, a excelencia mesma; para nós o compañeiro, o conselleiro, o irmán maior.
O país foi cambiando, a Suíza de América pasou a ser un slogan lonxe da realidade circundante.
Dábase unha transformación económica a partir dos anos 50 e polo tanto, social e alí estaba ARACA reafirmando textualmente a defensa da clase á que pertencía. Os 60 foron definitorios na súa concepción. O país convulsionado por unha grande represión política, transforma á bruta criticona, que debía a pesar da súa honra a Rei Momo, o seu amor infinito polo Entroido; asumir unha posición se se quere política e asumiuna; esquivou o erro de política partidaria e declarouse “orejana” e combativa.

Esta e unha breve historia dunha das máis representativas murgas do carnaval máis longo do mundo, e que mesmo xa trascendeu fronteiras , así é que Araca

Xa triunfa en Europa, fai talleres e mostra en vivo o arte peculiar deste carnaval uruguaio. E non e cousa menor o que trasmite nas súas letras.