Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, o apodado Ghandi galego, intelixente, irónico, artista universal. Exiliado na Arentina. No ano 1944 fundóu o consello de Galiza en Uruguay que ademáis foi onde se lle erixeu o seu primer monumento no ano 1975. Este e un poema de Celso Emilio Ferreiro adicado a todos aqueles que aldraxaron a sua imaxen. Este tema foi grabado por Miro Casabella no ano 1969 dentro do seu single “Cantigas de escarnho e Maldizer”.

Olla meu irmao honrado, o que acontece con Daniel
Os que o tiñan desterrado agora falan ben del

O palurdo de alma lerda
O tendeiro desertor
O vinculeiro da merda, disfrazado de señor

O lerdo carca refrito, o monifate de entroido
O aprendiz de señorito, marqués de quero e non poido

O badoco endomingado
O franquista pousafol
O forricas desleigado, o pequeño burgués mol

O devoto do onanismo
O feligrés de pesebre
O tolleito de cinismo, o que dá gato por lebre

O rateiro do peirao
O refugallo incivil
Válense de Castelao para esconder a caste vil

Escoita puto nefando
Criado na servidume
Non pasará o contrabando dese teu noxento estrume

Grotesco escriba sandez
Inxertado nun raposo
Castelao nunca foi teu, porque Castelao é noso

I anque a ti che importe un pito
Sabrás que é cousa sabida
Que estás incurso en delito de apropriación indebida.

A verdade e que ca desfeita, e a herdanza que lle deixaron a Conselleira Anxela Bugallo ( Lembren que os orzamentos para Cultura por mor do Sr. Conselleiro de Cultura da era Fraga, e do mesmo Fraga, eran exiguos...Papáranos ou decian invertilos na Mega-proxecto , que nin Pérez Varela, nin Fraga aclararon nunca...) xa ten mérito que a internacionalización da Cultura da nosa nazón, sexa difundida e interrelacionada deste xeito. Máis unha vez queda amosado que non todo e cuestión de cartos...Con inxenio, con ideas, e sobor de todo con vontade política podemos amosar ó mundo a nosa identidade, a nosa secular cultura e a vontade de seguír decindo que no noroeste do estado español temos unha nazón diferenciada e que ten vontade de se dar a coñecer e de se enriquecer no intercambio.

Paréceme moi axeitado o artigo de Manolo Rivas, que recorda a súa orixe coruñesa e fai un canto daquelo que fora do chan patrio todos cantabamos e cantamos...Vivir na Coruña que boniito é , andar de parranda e dormir de pé...

Máis eu engádolle : Que bonito é saberse galego en calquer parte do mundo, i exercer de tal, sin complexos e ca paciencia de explicar de donde vimos, quen somos e os nosos obxetivos como seres humans...Vivindo e abrazando valores de solidariedade, de respecto o medio e as persoas e de man tendida a os nosos semellantes...E sendo así respetuosos con todos, acadaremos o respecto de todo o mundo para nos mesmos. Non si?.
Pero o xusto agora e difundir o pensamento de Manolo Rivas. O Vello Pancho . Ler máis »

Pinchar no circulo gris para poder escoitalo.

Ao sur do teu corazón, de Laura Canoura, dedicado a todos os meus amigos e amigas orientais...

Meus mellores desexos de recuperación para o escritor uruguayo Mario Benedetti, nestes momentos que se encontra hospitalizado

Chile e Peru interesados en traducir autores galegos...Oscar Fernández dos Cempes, ou ex...toca a zanfona na Habana...E Galiza e máis internacional e coñecida aínda que lles foda os do PP...Dezaseis anos e nunca tal cousa fixeran ...E claro se eles non o fixeron ....era porque Galiza non esixtia...E un invento dos nacionalistas eso de Galiza Nazon...Co bos que eran . La verde región del noroeste español...Bueno eche o que hai...
A XIII Feira do Libro da Habana foi unha gran festa. Unha romería da cultura, un pasaruas das letras, unha festa extraordinaria onde libros, papeis, acentos, voces e palabras fundironse con xeados, tukolas, cervezas Bucanero ou Cristal.
Esta Feira do Libro cubana e un auténtico fenómeno social. Pola afluencia inmensa de visitantes , e sobre todo, polo nivel cultural da xente, do pobo en xeral. Noutras partes do mundo unha Feira e puro comercio, unha simple compra-venta de obxetos, contratos e servicios. Pero aquí non e só iso. Estos dez días foron, dende logo, moito máis. Foi un intercambio de ideas, onde novelistas, historiadores, analistas, políticos, poetas, científicos, economistas, arquitectos, filósofos, contistas e autores de tiras cómicas intercambiaban ideas e proxectos coa xente e acababan disolvéndose nunha marea human rebosante de pioneiros, avos, militares, noivos, chavalería e familias enteiras, nun traxín enorme e repleto de demandas e ofertas que apenas daba tempo a dixerir y asumir. (Por certo, tomen nota outras feiras do magnífico espacio que era o Pabellón Infantil -sí, os nenos aquí contan, e moito-). Nalgún aspecto esta Feira recorda a Feira do Libro Vasco de Durango , Onde tamén acuden centos de miles de persoas, familias enteiras que enchen o recinto durante apenas cinco días en defensa da sua cultura, que se sustenta, básicamente, nunha lingua de seu, a vasca. Quizáis sexa ésa a razón para que poida establecerse un paralelismo entre ambos eventos. Porque cando unha cultura está ameazada e un pobo está san e ulisquea o perigo (do tipo que sexa), se volca e acude a defender o seu.

O amigo Daniel “Tata” Benavidez, uruguaio residente en Ciempozuelos ten unha web e sempre me manda mail comunicador da renovación da portada... E nestes dias atrás deixou a sua visión de migrante a respecto do PP...
Podedes visitalo aqui.

Preme o "play" e disfruta da musica mentres les o post.

Amy Winehouse, moitas son as críticas que escoitamos sobre ela, moitos tamen os excesos que cometeu de cara ó público. Pero agora eu pidovos 4 minutos do voso tempo para que escoitedes a esta británica que naceu no 1983 escoitando artistas da talla de Ella Fitzgerald, Macy Gray ou Billie Holiday...sete sencillos e dous álbumes despois Amy consegue estremecerlle o corazón a calquera.
Pode parecer o de sempre, moita influencia pero nada de boa música, todo o contrario, se premestes o "play" agora o que vos pido e que pechedes os ollos e encontrarédesvos de súpeto nalgún clube de jazz diante de calquera destas marabillosas voces que antes nomeabamos.
Só teño eloxios para esta absolutamente admirable voz, deixovos dicindo que non deixedes de escoitar soul, soul do de verdade, a musica de clube de Amy Winehouse.

Faite con ela.

Cancións sinxelas para un mundo básico, case primitivo.