Administra o teu Blogue

¡Crea o teu Blogue Xa! Doado e Gratis

Categoría: SENLLEIROS

Primeiro torneo de futbolin Alejandro Finisterre en Londres

callobre 25/05/2008 @ 02:59
Ingrese o seu equipo (dúas persoas) para gañar este prestixioso torneo de fútbolin que organiza a Resonance104.4fm . Simplemente vire no Bar Kick o domingo ás 2 p.m . No programa do día inclúen a proxección de Bep Moll da Fonte "Tras o Fubolin", un documental narrando a historia da vida de Finisterre - e unha transmisión en vivo da final. futbolin.jpg

Para máis información de como entrar ((é simple!), manda un correo a footie@resonancefm.com Domingo 25 de Maio de 2008 ás 2pm. Planta baixa no Bar Kick, 126-127 Shoreditch High Street, Londres E1.

Entrevista a Antón Moreda no Vieiros

callobre 12/05/2008 @ 22:37

"Se Galiza fose un Estado teriamos a dignidade de dicir 'na miña casa mando eu'"

anton-moreda.jpg

Vieiros entrevista o histórico galeguista Antón Moreda, confinado no hospital psiquiátrico de Ribeiras do Leia desde hai corenta anos. "Histórico galeguista" ainda que non gosta de ser condiderado como tal, isto apesar de ter fundado no seu Buenos Aires as Mocidades Galeguistas ou, xa na Galiza, o Consello da Mocidade.

Fonte: Vieiros

Non pares de agardar por nos....

callobre 08/05/2008 @ 21:00

1210274918_tmp_08-05-06_cadro_homenaxe_marga_055.jpgQuerida Marga Bellas

Velaí que hoxe compartimos unha ocasión de ser felices. Neste fulgor animoso da tarde por maio. Tecendo sentimentos. Recoñecendo. Neste espacio de andar primoroso que é Galiza. No pobo do galego. En respiro comunal. Nesa esperanza. Contigo.

¡ Velaí que hoxe compartimos unha ocasión de ser felices!

Afortecendo desexos para que se abran máis camiños. Con voz
enteira. A nosa voz. Afirmando fidelidade. Con acentos de intensidade compartida. A punto de caramelo. Sen tempos mortos. No significado do colectivo. Motivando convivencia. En canto de tripulación. De intuición en intuición. Neste día que celebrar. Contigo.
E así permíteme Marga agora ....... que me pare para pensar nesta pausa. Nesta pausa que nos escribe o posible dun desexo. Un desexo ao que se sobe sempre. Coa memoria. Coa que ten forzas para levarnos a calquera lugar que precisemos. Nesta pausa. Para o recordo.

¿ Velos contigo Marga ?

Velos aí.... a Nani, a Cris, a Miño....... Mira ben ......

Velos aí tamén entre nós...... a Mabel. a Graciela, a Laura, a Gustavo, a Juanjo, a Antón............. ¿ Velos?
E mira ti ben ..... ¿ E acaso non ves tamén entre todos nós a Castelao, a Benedetti ..... a Manuel María ? Pois estanche........
E tamén outros. Presentes. Marga. Non disculparon a asistencia. Están aquí. E coma sempre........ Pois así de aí..... entenderás esta pausa. A do posible. Ese desexo. Contigo. E tamén connosco. Marga.

¡ Velaí que hoxe compartimos unha ocasión de ser felices!

E facémolo Marga no magnetismo das nosas emocións que se propagan por todos os nosos corazóns. Nese albo de marabilla. Recoñecéndote. E nomeándote. Pois mal se ten conta da cabeza cando se perde o corazón e o cinismo poderíanos servir para nos protexer dos compromisos.

Pero...... ese non che é o noso caso. Xa que en nós - repito- priman os mandados dos nosos corazóns. As emocións que nos obrigan a sentimentos de ben. De aprezo. De respecto.

E segue...... Segue a escoitar as voces dos teus amigos. Segue tan mestre coma sempre. A dar lección continuada. Non pares de lle botar pulsos ao que non debe ser. Non deixes de valorar o aroma do vaso que se enche. Ese proxecto de contino. Sempre ao nacente.

E non pares de agardar por nós ...... pero andando (como dicía Alexandre Bóveda). . Por iso segue a militar na esperanza. E faino na madureza que deveñen os teu corenta e nove maios consolidados. Pois un ben de auga xa pasou polo río. Que un dos da " ferrocachina" pintou en ouros. E matou ao tres. E esa fuches ti. Por iso nós recoñecemos canto hai de marabilloso na túa existencia.

E gostamos plenamente de ti ....Marga Bellas. Pois asumiches fondamente a túa cidadanía no mundo. E así exerces con feitos e con plenitude a percepción pública deste mundo. Nunca fuches indiferente.

¡ Velaí que hoxe compartimos unha ocasión de ser felices!

Velaí pois Marga a nosa estima, a dos teus amigos, que velai tamén che vai :

con M...... DE MATERNIDADE
con A...... DE AMOR.....
con R...... DE REPOUSO......
con G..... DE GALIZA ....
con A..... DE AMISTADE

Por sempre te recoñecemos.......

Homaxe postumo de Asmirefe a Marga Bellas

callobre 03/05/2008 @ 22:28

A Asociación Migratoria de Residentes en Ferrolterra (Asmirefe) rendirá o próximo martes un homaxe póstumo a Margarita Bellas, fundadora da entidade finada fai un ano.rolda-de-prensa-asmirefe.jpg

A agrupación, presidida por Mabel Charquero, programou un acto na galería Sargadelos o martes dia 6 as ocho da tarde na que participarán diversas persoas relacionadas coa homenaxeada.

Fonte : Diario de Ferrol

Fonte: CIG

Fonte: Canal 31 Ferrol

Fonte : A voz de Galicia

Fonte : Chuza

Fonte : Con Razon y Corazon

Fonte : CAP-L Cerrolargo

“Escenas de Montevideo”, por Eduardo Galeano

callobre 13/04/2008 @ 16:26

O escritor uruguayo recorre para nós Montevideo, a cidade que naceu e creceu de cara a auga do río-mar de La Plata. As suas reflexions sobre o arte, o fútbol, a política e América Latina sorprenden pola sua orixinalidade e lucidez.

Se lanza el Centro de Estudios Gallego-argentino

callobre 12/04/2008 @ 15:32

Bajo la figura emblemática de Antonio Soto.


  La figura legendaria de Antonio Soto, quien fuera el más destacado líder de la gran huelga de los obreros rurales de la Patagonia trágica -1920/21- fue evocada en un emotivo acto realizado en la sede central de la Federación Judicial Argentina durante el cual se lanzó el Centro Gallego-Argentino de Estudios Sindicales y Sociales que lleva, precisamente, el nombre del gran luchador.

antonio-soto.jpg

Antonio Soto había nacido en El Ferrol, España, y muy joven llegó a estas tierras donde se destacó como organizador de sindicatos en Argentina y Chile. Poseedor de una formación clasista, lideró la lucha de los trabajadores contra los señores feudales que habían desatado un régimen de superexplotación en sus estancias y que se habían apoderado de la Patagonia tras protagonizar junto con las fuerzas militares una de las mayores masacres de indios en la Argentina. José "Facón Grande" Font y Albino Argüelles, también dirigentes de la gran huelga, fueron fusilados por los militares al igual que cientos de obreros, pero Antonio Soto logró eludir la persecución, cruzó la Cordillera y continuó su militancia obrera hasta que falleció a los 65 años, el 11 de mayo de 1963, en Punta Arenas. El acto llegó a su punto más alto de emotividad cuando Isabel Soto, hija del líder, y Elvira Rey, de 93 años, hermana, se confundieron en un abrazo: por vez primera se conocían. Osvaldo Bayer, también presente, aportó elementos históricos, e Isabel Soto cerró el acto con emotivas expresiones ante las presencias de dirigentes de la CTA nacional, de la FJA, MTL, MPSL, de Madres (Línea Fundadora) y Familiares de Desaparecidos.

Fue un marco extraordinario al lanzamiento del Centro de Estudios para cuya ocasión viajó una delegación de la Confederación Intersindical Gallega que encabezó el compañero Fermín Paz. Víctor Mendibil, co-secretario de la FJA y miembro de la Mesa Nacional de la CTA, hizo una semblanza de Soto, destacó su solidaridad internacional clasista y, en el mismo sentido, puso de relieve los estrechos vínculos que unen a nuestra Central con la Confederación Gallega.

El Centro Antonio Soto -del cual la FJA fue uno de sus principales impulsores- tiene a Isabel como presidenta honoraria, y como titular al dirigente del gremio de taxistas Luis Fernández Ajeiros. Entre sus objetivos está el de aportar a los problemas migratorios, impulsar estudios sobre fuentes energéticas renovables, realizar ambiciosos proyectos de vivienda, abrir cauces a la recuperación de la memoria histórica, etcétera. Un día después, con la presencia de más de trescientos compañeros, entre ellos Víctor De Gennaro, fue presentado el libro "Gallegos víctimas del genocidio en Argentina" de Lois Pérez Leira y Mónica Lázaro Jodar, donde se ofrecen las biografías de numerosos trabajadores gallegos que fueron protagonistas en las grandes luchas obreras en nuestro país, y de los desaparecidos de la misma nacionalidad durante la dictadura genocida.

Para Pérez Leira, coordinador del Movimiento Argentinos en el Exterior (adherido a la CTA) e integrante de la Confederación Intersindical Gallega, "Antonio Soto, como después Agustín Tosco, son figuras emblemáticas de dirigentes comprometidas con su clase, cuya continuidad debe darse a través de potenciar a la CTA como espacio de los trabajadores".

http://www.agenciacta.org.ar/

Centenario da morte de Curros Enriquez

callobre 06/04/2008 @ 15:10

A CORUÑA LEMBRA A CURROShomaxe-a-curros-enriquez-na-coruna.jpg

A Coruña rendeu onte homenaxe a Manuel Curros Enríquez cen anos despois de que a cidade enteira saíse á rúa para despedir os restos do poeta "dos que sofren", como dixo onte a conselleira de Cultura, Ánxela Bugallo. En abril de 1908 o vínculo que uniu ó poeta de Celanova coa cidade herculina, coa que compartía a súa ideoloxía liberal e democrática, quedou selado para sempre co xesto espontáneo da cidadanía.

curros.jpg

Un século despois, o vínculo reforzouse cun cortexo de honra que se prolongou durante máis de tres horas por diversos puntos claves da cidade e que concluíu cunha ofrenda floral e o canto do himno fronte á escultura do poeta, realizada por Francisco Asorey en 1934, nos Xardíns de Méndez Núñez.

A homenaxe comezou no cemiterio de San Amaro como unha "conmemoración patriótica", dixo a edil de Cultura María Xosé Bravo, quen colocou unha coroa na tumba do poeta en compañía do alcalde de Celanova, Antonio Mouriño. Partir do cemiterio pretendía lanzar unha mensaxe metafórica para rescatar da morte un poeta, xornalista e político convertido nun dos tres pais de Galicia, xunto a Rosalía de Castro e Eduardo Pondal. A homenaxe converteuse nunha viaxe pola memoria da cidade e o legado de Curros na Coruña a través do instituto que leva o seu nome en Montealto, a sede da Real Academia Galega que impulsou ferventemente e do concello en María Pita, e finalmente fronte á monumental estatua que preside o pulmón verde coruñés. "É a estatua máis grande adicada a un poeta", destacou Ánxela Bugallo

Fonte: Galicia Hoxe

Corenta aniversario da Nova Canción Galega

callobre 24/02/2008 @ 16:40

castelao-en-montevideo.JPG

Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, o apodado Ghandi galego, intelixente, irónico, artista universal. Exiliado na Arentina. No ano 1944 fundóu o consello de Galiza en Uruguay que ademáis foi onde se lle erixeu o seu primer monumento no ano 1975. Este e un poema de Celso Emilio Ferreiro adicado a todos aqueles que aldraxaron a sua imaxen. Este tema foi grabado por Miro Casabella no ano 1969 dentro do seu single “Cantigas de escarnho e Maldizer”.

Olla meu irmao honrado, o que acontece con Daniel
Os que o tiñan desterrado agora falan ben del

O palurdo de alma lerda
O tendeiro desertor
O vinculeiro da merda, disfrazado de señor

O lerdo carca refrito, o monifate de entroido
O aprendiz de señorito, marqués de quero e non poido

O badoco endomingado
O franquista pousafol
O forricas desleigado, o pequeño burgués mol

O devoto do onanismo
O feligrés de pesebre
O tolleito de cinismo, o que dá gato por lebre

O rateiro do peirao
O refugallo incivil
Válense de Castelao para esconder a caste vil

Escoita puto nefando
Criado na servidume
Non pasará o contrabando dese teu noxento estrume

Grotesco escriba sandez
Inxertado nun raposo
Castelao nunca foi teu, porque Castelao é noso

I anque a ti che importe un pito
Sabrás que é cousa sabida
Que estás incurso en delito de apropriación indebida.

Eduardo Pondal "Os Pinos"

callobre 24/02/2008 @ 02:36

Pinchar no circulo gris para poder escoitalo.


Díaz Pardo, de volta ao `cole´

callobre 22/02/2008 @ 23:46

diazpardo.jpgO instituto Isaac Díaz Pardo rendeu onte un homaxe ao fundador da fábrica Sargadelos e Cerámicas do Castro, en recoñecemento a sua traxectoria artística e profesional.
Música, cuadros, poesía, cantigas e esculturas. Nada parecía suficiente aos alumnos do instituto de enseñanza secundaria de Sada Isaac Díaz Pardo para render homaxe a Isaac. . Onte reunieronse na escola, xunto cos membros do consistorio sadense e antigos alumnos para conmemorar o decimoquinto aniversario do bautizo da escola, que dende entón leva o nome do fundador de Sargadelos e Cerámicas do Castro.

A vicedirectora do instituto, Sonia Fernández, explicóu que a idea do tributo parteu dos alumnos, xa que moitosos coñecían a Díaz Pardo porque seus familiares traballaron na fábrica de Sargadelos o Cerámicas do Castro, e os que o descoñecían, finalmente tamén se implicaron nos preparativos do acto. Prepararon unhos cadros que expuxeron no centro, basados na obra de Isaac, así como recitais e música tradicional. Tamén lle fixeron entrega dunha escultura feita por eles mesmos , para o recordo.

Todo foron halagos hacia o polifacético artista: por parte dos xoves; do alcalde, Abel López Soto; da dirección do centro escolar e tamén dos antigos alumnos que non quixeron perderse o homaxe. O fundador de Sargadelos mostrouse agradecido e emocionado e, incluso, un pouco avergonzado ante o clamor popular, e chegou a dicir que lle gostaría meterse "debaixo da mesa".