Un grupo de persoas de Sada formou unha comisión que pretende renderlles homenaxe aos irmáns Suárez Picallo, Ramón e Antón. Vai facer 43 anos da morte de Ramón, mentres que Antón fora paseado ao comezo da Guerra Civil, en 1936. Ademais de organizar diversas actividades, o fin último é conseguir traer á súa vila natal os restos de Ramón Suárez Picallo, enterrados en Arxentina, e cumprir así coa súa vontade de descansar na súa terra.

Ramon Suarez Picallo 

Programa das I Xornadas Suárez Picallo - Sada 2008

Podes ver o programa completo premendo aqui.

A CORUÑA LEMBRA A CURROS

A Coruña rendeu onte homenaxe a Manuel Curros Enríquez cen anos despois de que a cidade enteira saíse á rúa para despedir os restos do poeta "dos que sofren", como dixo onte a conselleira de Cultura, Ánxela Bugallo. En abril de 1908 o vínculo que uniu ó poeta de Celanova coa cidade herculina, coa que compartía a súa ideoloxía liberal e democrática, quedou selado para sempre co xesto espontáneo da cidadanía.

Un século despois, o vínculo reforzouse cun cortexo de honra que se prolongou durante máis de tres horas por diversos puntos claves da cidade e que concluíu cunha ofrenda floral e o canto do himno fronte á escultura do poeta, realizada por Francisco Asorey en 1934, nos Xardíns de Méndez Núñez.

A homenaxe comezou no cemiterio de San Amaro como unha "conmemoración patriótica", dixo a edil de Cultura María Xosé Bravo, quen colocou unha coroa na tumba do poeta en compañía do alcalde de Celanova, Antonio Mouriño. Partir do cemiterio pretendía lanzar unha mensaxe metafórica para rescatar da morte un poeta, xornalista e político convertido nun dos tres pais de Galicia, xunto a Rosalía de Castro e Eduardo Pondal. A homenaxe converteuse nunha viaxe pola memoria da cidade e o legado de Curros na Coruña a través do instituto que leva o seu nome en Montealto, a sede da Real Academia Galega que impulsou ferventemente e do concello en María Pita, e finalmente fronte á monumental estatua que preside o pulmón verde coruñés. "É a estatua máis grande adicada a un poeta", destacou Ánxela Bugallo

Fonte: Galicia Hoxe

O bo do conto é que Robert Rosssella e unha agradable e incondicional persoa de orixe italiana pero absolutamente integrada na colectividade galega e persoa referencial no seo do Patronato da Cultura Galega...Persoa sensible, calidade human excelente e fervoroso amante da nosa cultura...Home dinámico e animoso lider do Grupo de Viaxe do Patronato da Cultura Galega, que temos que decir que o seu traballo e meritorio : Estudian a historia de Galiza e mesmo os itinerarios e roteiros a visitar, coñecendo palmo a palmo cada comarca e a súa história, base económica, datos e anecdotas de toda indole. Robert e unha persoa tan querida que de ningún xeito lle pode este blog negar unha querencia...

E no tema Zitarrosa xa resultaba un deficit deste blog...E direi que un tema que me impactou hai moitisimo tempo foi Guitarra Negra...E axiña cumplimos cos desexos do Robert...Que o tempo son os meus desexos...

Así pois Robert...Os desexos teus son ordes, e saberemos cumplilas...

Apertas a esa gran Familia do Patronato !!

Bonus mp3 Alfredo Zitarrosa : Guitarra Negra

Collea. e para ti :Alfredo Zitarrosa : Guitarra Negra

Hoxe pétame facer público o traballo que a prol da identidade e da difusión da cultura e idioma galego fai o Patronato da Cultura Galega de Montevideo.

O busto que ven nesta reseña e idéntico o que vostedes poden contemplar no Paseo da Ribeira en Rianxo, e deben saber tamén que precisamente foi doado o pobo de Rianxo por este benemérito Patronato. E inaugurouse o 27 de setembro de 1975...Chuvioso día no que estivemos a caron de D.Ramón Otero Pedraio, de D.Antón Crestar Faraldo, de Avelino Pousa, de Xosé Mª Monterroso, Dorado Deira e outros centos de bos e xenerosos que desafiando a inclemencia do clima e outras trabas denantes insalvables...Souberon cumplir co desexo da colectividade galega de Montevideo que dinamizada por a insobornable figura de D.Antón Crestar, deron comprido obxetivo a deseñada operación “kilo” para esta estatua...Eran outros tempos e naquela banda do Prata ahínda vivían mecenas como o inesquecible Xesús Canabal.

Co tempo as politicas neo-liberais sumiron o Uruguai nunha profunda crise, a que a colectividade galega en maior ou menor medida non foi allea, crise da que afortunadamente e grazas o triunfo electoral do Frente Amplio, hoxe empeza a revertir... E destacar tamen o feito de que na Galiza, o cambeo de Goberno, nos acercase máis a unha e outra banda , e traballar pola cultura e identidade galega sexa máis doado...Pero volvamos o que eu queria trasmitirlles.

A dirixencia actual do Patronato manten con unha grande dignidade os principios fundacionais do Patronato, e seguen a lembrar e homenaxear , e celebrar as datas que na nosa historia son salientables.

Así manteñen esa homaxe permanente que recorda a morte do Guieiro Castelao, ca audición máis vella do mundo, falada enteiramente en galego dende vai para 58 anos...Audición hoxe recoñecida mundialmente , de guinness a Sempre en Galicia, e que por certo tambén relata nun libro a xornalista Mónica Rebolo...

E decia eu que manteñense e difundense estas datas, con un amor e fidelidade a Terra que é meritorio e digno de destacar. Velahí as actividades deste Patronato : Lengua e Literatura Galega, primeiro e segundo nível, Acuarela, Cerámica, Danza Galega e Crioula ( Fermosa integración e calidade human emotiva ) Obradoiro de Teatro, Declamación, Fotografia e Historia de Galicia...Cursos gratuitos e colaboración desinteresada de tódoloa/as profesores.

E neste senso quixera destacar a fermosa xornada do 30 de Xaneiro para celebrar o aniversario do nacemento de Alfonso D. Rodríguez CASTELAO.

Cunha montaxe audiovisual magnifica, neste ano difundiuse a faceta artistica do Guieiro , e abofé que a xente agradeceu este traballo ben feito polo grupo de teatro e declamación...

Teño mantido, no aquén e alén mar o traballo do Patronato, e a fachenda que un pode sentir de atoparse nesa súa sede, como na casa...E que pouco poden envexar do que se fai na Galiza, por as asociacions culturais que na Terra fan a súa laboura...Xa me gostaria que fixeran o 50 % do que fan no Patronato a 12000 Kms do chan Patrio...Sinceiramente!!

En definitiva, coma cada 30 de xaneiro, invariablemente, Felicitacións a esa equipa human encabezado pola Doctora Ana Lorenzo. "PARABENS O PATRONATO!!

Saber máis : PATRONATO DA CULTURA GALEGA, Rúa Río Branco, 1443 CP 11100 MONTEVIDEO- URUGUAI ; www.patronatomontevideo.galiciaaberta.com

pcgalega@adinet,com.uy

Ver/Escribir ComentariosChúzao | del.icio.us

¿En qué Código Penal se castiga a un pai que protexe aos seus fillos?". Con esa pregunta xustificaba o crego párroco de Barallobre (Fene) D.Antonio Casas a súa actitude de protección das persoas de esquerdas perseguidas polas tropas sublevadas en 1936. Diante da Casa Reitoral de Barallobre, un pelotón formado por milicianos falanxistas e gardas civís, fusilaron sen xuizo previo ao crego párroco do Val de Xestoso (Monfero) D.Andrés Ares Diaz. Eran as 23 horas do 3 de outubro de 1936.
Don Andrés foi párroco do Val de Xestoso en Monfero, dende 1931 a 1936. Nacera no lugar de Fonte Miña en Corbelle (Vilalba) en 1891. Segundo fontes orais, alí levaba a organización das festas e tiña no seu poder a recadación das mesmas. Ao iniciarse a sublevación militar en xullo, quedan suspendidos os festexos dos Remedios -o primeiro domingo de setembro- e os falanxistas esíxenlle que aporte o diñeiro das festas para as forzas sublevadas contra a República. El négase e detéñenno acusado de colaborar co "Socorro Rojo". Levanno a Pontedeume, onde se atopa Pilar Franco, a irmán do dictador, e logo a Barallobre para amedrentar ao párroco Don Antonio Casas, sospeitoso de colaborar cos republicanos. Andrés Ares confésase co crego de Barallobre, e lle entrega 200 pesetas e 1 reloxo. Ao baixar da Casa Reitoral fusílanno contra o arribón situado fronte ao cemiterio parroquial.
O seu caso súmase ao de Jose Ariztimuño, sacerdote fusilado en Hernani en outubro de 1936, ou ao de outros 16 relixiosos vascos paseados tamén na mesma época. Tamén as forzas franquistas remataron coa vida do crego Jeroni Alomar Poquet fusilado en Palma de Mallorca en 1937. Todos eles morreron por practicar unha fe que non lles permitía sumarse a unha sublevación ilexítima contra o réxime establecido e refrendado nas urnas uns poucos meses antes. Todos foron excluidos pola xerarquia eclesiástica do proceso de beatificación dos cregos asesinados pola República.

Autor : Henrique Sanfiz Raposo

____________________________________________________________

Reproduzco un texto publicado recentemente na columna e blog Si home si do coñecido xornalista galego Xosé Manuel Pereiro.
Se hai algo propio da idiosincrasia do galego, é viaxar sempre cun paquete para alguén. “Vou a tal, ¿queredes algo?” é a forma de anunciarmos as viaxes. Cela contaba que, unha vez que foi a Brasil, déronlle un paquete para un que vivía algo afastado. Desde Río de Janeiro, o escritor colleu outro avión, un tren, un coche de liña, unha especie de furgoneta e desistiu cando lle dixeron que para facer a entrega tería que continuar en piragua. Sen dúbida é esta curiosa tradición a que impulsa á nosa clase política a viaxar mundo adiante levando cousas, e non outras motivacións menos altruístas que estes días son obxecto de controversia política.