XÚA! nace da experiencia previa dos seus compoñentes como arreglistas, músicos de sesión e banda de acompañamento doutros artistas ( Fía na roca, Pomba Suanzes, Anubía, etc?); e do desexo de traballar nun proxecto musical propio. O espírito deste proxecto musical reivindica a calidade artesá do oficio de músico e a dignidade do mesmo.
Deixovos a ligazon ao seu myspace, onde podedes coñescer mellor todo o referenta a eles.
Lauriña, eso e barrer para a casa, pero a nosa corresponsal en Santiago temoslle que dar todo por ben feito.
Árabe, flamenco, brasileiro, africano... os orixes da música de Narf son infinitos. Un dos músicos máis recoñecidos na Galiza, guitarrista único e dono de unha delicada voz e altas dosis de talento.
Quelentaro formouse no 1960 en Chile. Os seus membros orixinais eran Gastón Guzmán, Eduardo Guzmán, Valericio Lepe, Eladio López y Arinaldo Álvarez. Sendo os irmáns Gúzman, nados de pais labregos con descendencia mapuche, os membros que estuverao durante a mayor parte da carreira do grupo ata agora .O Seu primer traballo e de invitados no disco Carpa de la Reina de Violeta Parra, quén axudaría a Quelentaro nas suas primeiras andainas. Logo de grabar o disco Huella Campesina no ano 1967 o grupo disolvevese pasando a ser Quelentaro o dúo dos irmáns Guzmán.
As suas letras son a expresión máis xenuina da sabiduría popular rural, esa que xamáis ensinouse nos colexios nin nas universidades e que non se fundamenta na lóxica. E esa erudición que nace do terruño; de caerse e caerse, e levantarse e levantarse; de palpar os dores e sinsabores de esta vida e devolvelos logo convertidos en coplas, zambas ou chacareras.
Vaia dia hoxe,menos mal que ainda queda algunha alegría como Dilandau.
¿ Que que é ?. Pois un sitio onde atopar, escoitar e descargar música para esos cd’s nos que temos que grabar música descargada xa que pagamos por elo. Probalo vai xenial, a ver canto dura.
Este curtometraxe de animación e un homaxe a "Chavela Vargas", este corto de animación que es un homenaje a la singular "Chavela Vargas".Tratase de unha versión de "La llorona" (tan emocionante como a orixinal) cantada por unha "Catrina", ese persoaxe tan popular na cultura mexicana. A voz e de "Eugenia León" tan especial como a da "“Vargas" (pero noutro tono). Un baile coa morte, que recorda en certa medida a "La novia cadáver" de "T. Burton", pero con un toque moi persoal e orixinal...]
O bo do conto é que Robert Rosssella e unha agradable e incondicional persoa de orixe italiana pero absolutamente integrada na colectividade galega e persoa referencial no seo do Patronato da Cultura Galega...Persoa sensible, calidade human excelente e fervoroso amante da nosa cultura...Home dinámico e animoso lider do Grupo de Viaxe do Patronato da Cultura Galega, que temos que decir que o seu traballo e meritorio : Estudian a historia de Galiza e mesmo os itinerarios e roteiros a visitar, coñecendo palmo a palmo cada comarca e a súa história, base económica, datos e anecdotas de toda indole. Robert e unha persoa tan querida que de ningún xeito lle pode este blog negar unha querencia...
E no tema Zitarrosa xa resultaba un deficit deste blog...E direi que un tema que me impactou hai moitisimo tempo foi Guitarra Negra...E axiña cumplimos cos desexos do Robert...Que o tempo son os meus desexos...
Así pois Robert...Os desexos teus son ordes, e saberemos cumplilas...
Recibimos mail, dunha amiga que sen dúbida algunha , debe estar nesa fase de lembranza da sua forzosa estadia en Paris...
Ela agora afortunadamente no seu Uruguai de orixe ( Ahínda que filla de galegos ), recordame que gustou de ver en vivo a Paco Ibáñez
, e sente una especie de culto a personalidade por George Moustaki...
A verdade e que eu tamén concordo no gusto musical de a nosa “urubial”... E direi que máis que gusto e unha identificación ca mensaxe que acertadamente deixava Paco nos temas escollidos : As Palabras para Xulia, de Goytisolo xenial...A Mala reputación de Brassens...Pois que decirvos , todos tivemos 20 anos e si que fomos medio ácratas-anarcos e comunistas primitivos...
E nadiña que obxetar a Moustaki : Le Méteque pareceme unha das máis belas cancions de todolos tempos... E tamén a un lle trae recordos...Fariame trampa o solitario se así non o recoñecese...
Pero o positivo de todo isto e que a nosa uruguaia, con raices en Vimianzo ( Por certo con v e non con b...Digo con ve corta , non con be longa...), pode volver a escoitar estas cancións no seu País de nacemento, e non no forzado-forzoso exilio francés a donde tivo que irse este galego bravo e rexo de Xoan Ferrón...
Non podo máis que facerlles un recoñecemento a súa traxectoria de loita e xenerosa entrega...Pola causa uruguaia..E pola galega tamén...
Mándolles unha aperta e que disfruten desta música, e da agasallada por mín, pois o traballo de Amancio Prada cantando a Rosalia e fermosisimo e moi ben rematado instrumentalmente, ca engadega da voz de Prada, a cousa vai de dez...
Longa vida pois a estes galegos de Shangrilá...( Desexo que Pai e filla superen a perda de Chichita...)
Saúde e Terra Irmans, xa os tempos son chegados...
Frijolero e unha traducción do ‘beaner’, término utilizado nos Estados Unidos para referirse en forma despectiva a os mexicanos. De este modo, a letra de este tema e unha crítica a o racismo que sufren os inmigrantes mexicanos neste país.
No video se fai referencia a alguns personaxes políticos e os músicos transformanse en espaldas molladas . A filmación realizouse durante dous días en Austin, Texas, ainda que o traballo de animación levou mais de un mes e para o que se utilizou a ténica do rotoscoping que consiste en animar cada cadro filmado, para crear un aspecto de caricatura. O videoclip obtuvo o galardón ao mellor videoclip dos Grammy Awards 2003.
Dylan e unha das poucas influencias vivas da música da década dos sesenta e setenta, pero ainda hoxe en o seu traballo impacta pola sua lírica extraordinariamente poética en contraste coa forza da sua composición musical.
Pero o encanto de Dylan radica , máis que na sua música , en manter a mesma esencia que a mediados dos 60’s cando comenzaba a cobrar fama, si ben os temas das suas trovas varian notablemente desde aqueles anos mozos, en que compuxera polémicas pero delicadas cancions de protesta, hasta as composicions máis comerciais que fai na actualidade.
Foi Blowin´ In The Wind a canción que permiteu que Bob Dylan fose incluido entre os grandes da música norteamericana e posteriormente na música do mundo. Entonces, antes de cantala, solía facer o seguinte comentario: “Creo que entre el gran número de criminales que existe, se pueden contar los que vuelven la cara cuando ven el mal y saben que es el mal. Yo no tengo más que veintiún años y sé que se han hecho ya demasiadas guerras; vosotros, los que tenéis más, lo deberíais saber mejor aún. Ahora la mejor forma de responder a las preguntas de la canción, es exponerlas.” Despois, infinidade de cantantes a trataron de outras tantas formas diferentes, pero Blowin´ In The Wind ysobrevivirá por moio tempo porque “a resposta, meu amigo, está no vento. A resposta está flotando no vento”.
Chúzao
del.icio.us
Este curtometraxe de animación e un homaxe a "
Dylan e unha das poucas influencias vivas da música da década dos sesenta e setenta, pero ainda 
![[Valid RSS]](http://revirate.nireblog.com/blogs/revirate/files/valid-rss.png "Validate my RSS feed")
