“Cuestión de género” de la artista Luz Darriba como cierre del Primer Congreso sobre Trata y Tráfico de Personas, Buenos Aires, Argentina, 7 junio de 2008

En el marco del Primer Congreso Latinoamericano sobre Trata y Tráfico de Personas que se desarrollará en Buenos Aires los días 4, 5 y 6 de junio (Facultad de Ciencias Sociales, Ramos Mejía 841) la artista multidisciplinar Luz Darriba llevará a cabo una acción de carácter efímero denominada “Cuestión de género”. Dicha acción consiste en la instalación de cientos de prendas femeninas alrededor del perímetro de la Plaza de Mayo, para simbolizar la ausencia de las mujeres y niñas secuestradas por las redes de traficantes. Esta intervención tendrá lugar el próximo sábado 7 de junio a partir de 12.00 horas en la emblemática Plaza de Mayo. La misma tiene como objeto visibilizar y denunciar el flagelo de la trata y el tráfico de personas, especialmente mujeres, niñas y niños, no sólo en el contexto Latinoamericano sino a escala mundial.

Siguiendo con la línea de trabajo de Luz Darriba y su compromiso con el tema de la violencia de género y de todas las violaciones a los derechos humanos, la elección de la Plaza de Mayo como escenario para esta intervención no es para nada azarosa. La Plaza de Mayo es el punto de referencia del inicio de las luchas reivindicativas de los diversos sectores sociales, fundamentalmente de Madres y Abuelas en el pedido de aparición y liberación de sus seres queridos.

De este modo, “Cuestión de género” es un homenaje a las mujeres que sufrieron y sufren el cautiverio y un reclamo ante las autoridades para que se ponga fin a esta situación acuciante que implica a redes delictivas nacionales e internacionales.

Esta acción será el cierre del Congreso, y buscará reflexionar sobre la realidad de las víctimas de la violencia, la trata, el tráfico y la esclavitud de género. “Cuestión de género” cuenta con el auspicio de la Consellería de Cultura e Deporte da Xunta de Galicia, el Concello de Lugo y Foeminas Revista Virtual de Xénero perteneciente a la Concellería de Muller e Servizos Sociais.

Contacto de prensa: micafd@gmail.com o info@foeminas.lugo.es

Página de la artista:

http://www.luzdarriba.com

luzdarriba@hotmail.com

Laura Bugallo

Na complexidade de saber-nos muller, mulleres, de existir nese abano plural, neste universo próprio no que nos recoñecemos como imigrantes no sistema patriarcal, no que de contínuo temos que amosar os nosos papeis, como se a nosa existéncia fose, aínda hoxe, porén permitida por uns cánones pautados polo medo á perda do poder duns, polo amedoñamento ao noso empoderar-nos, xurdidos e somos as mulleres trans, dentro da diversidade de ethos diferentes, a deconstrución do sistema binómio sexo/xénero, a reafirmación dun continuum muller-home, na que as nosas manifestacións, as nosas existéncias interrogan aqueles conceitos que outrora foron deseñados como sistemas castradores e aniquiladores de viver libremente a sexualidade.
As mulleres trans traemos un senfin de definicións e vivéncias singulares. Somos nós, as mulleres trans, dentro da diversidade de ethos, partícipes da deconstrución do binómio sexo/xénero, do establecemento do contínuum muller-home, no que as nosas mnaifestacións, as nosas existéncias interrogan aqueles conceitos que outroran forna deseñados e axiomizados, como intento de derrube deste marco castrante e aniquilador da autodefinición, de viver cadaquen con liberdade o desenvolvemento da própria identidade.
As mulleres trans somos parte da sociedade na que estamos circunscritas. Os nosos procesos son verdadeiros instrumentos para avaliar a salubridade da nosa sociedade, deixo tan só unha nota que na amnanese inicial, a nosa sociedade ten sintomas claramente asociais. Unhas traen con elas modelose responden a paradigmas máis conservadores e repetitivos do status quo social, outras xurdimos con anceio e vocación de mudar, apostando por un outro mundo que con certeza ten que ser peiteado e entretecido no feminismo.
Somos parte desa revolución iniciadaxa antes, e que aínda fica pendente.
E non é unha pose, un ficar ben, sabemos en carne própria o tratamento diferenciado que nos recebemos durante e posteriormente ao proceso, onde se nos foi tentando ningunear, na aparéncia de home á existéncia como muller. Estivemos nun primeiro vagón no comboio da sociedade, “pasamos” ou foron-nos isolando, empurrando outras, a un segundo vagón, e, a segundo en que momentos achamos que estivemos ou estamos no da cola. Somos conscentes de ter camiñado.
Moitas veces lembro como experiencia significativa e significante pasar de ser condutor a ser condutora, como a percepción que o tratamento que recebia era como se perdese condicións e cualidades que antes posuia. Que dicer no mundo laboral, no quefacer político, onde os nosos traballos, as nosas praxes militantes teñen que para o mesmo valor que antes tiñamos supón dobre esforzo na actualidade.
O noso camiño de reconstrución do presente arrinca do deseo, dese desexo que antes foi amedoñado, calado, silenciado, agochado, e que agroma coa forza dunha seiva, de folgos necesários, para con forza precisa e constante, reconquistar e autodefinir a própria existéncia. É un camiño de autoqueréncia, de empoderamento, de benqueréncia capaz de pór en consoáncia o ser co existir muller. O enfrontamento social é froito do teste da vida real, e mercé ao guiño das persoas queidas e amadas do colchón afectivo.
E doe, doe chegar, respirar, remozar os pulmóns, logo de dondear os nosos corpos, de declarar a nosa soberania particular, de afirmar p paso no chan que camiñamos, logo de ter apreixado o que és e xa existes, para perceber e vivenciar que segue a estar vixente o que tempo atrás unha amiga me comentou, “as mulleres vivemos nun estado de sítio, e, ás veces, con toque de queda”.
Somos todas, cada unha de nós, as nosas entidades e colectivos, e os compañeiros que comprenden e comparten o noso empoderamento, e os Grupos LGBT no que algunhas estamos alineadas, e as mulleres imigrantes, as que levan sinais das duplas e triplas descriminacións, somos todas desde a consciéncia da nosa militáncia que urxe, e non hai tempo que perder, un outro mundo, que afirmo e perservero que si é posíbel.