O bo do conto é que Robert Rosssella e unha agradable e incondicional persoa de orixe italiana pero absolutamente integrada na colectividade galega e persoa referencial no seo do Patronato da Cultura Galega...Persoa sensible, calidade human excelente e fervoroso amante da nosa cultura...Home dinámico e animoso lider do Grupo de Viaxe do Patronato da Cultura Galega, que temos que decir que o seu traballo e meritorio : Estudian a historia de Galiza e mesmo os itinerarios e roteiros a visitar, coñecendo palmo a palmo cada comarca e a súa história, base económica, datos e anecdotas de toda indole. Robert e unha persoa tan querida que de ningún xeito lle pode este blog negar unha querencia...

E no tema Zitarrosa xa resultaba un deficit deste blog...E direi que un tema que me impactou hai moitisimo tempo foi Guitarra Negra...E axiña cumplimos cos desexos do Robert...Que o tempo son os meus desexos...

Así pois Robert...Os desexos teus son ordes, e saberemos cumplilas...

Apertas a esa gran Familia do Patronato !!

Bonus mp3 Alfredo Zitarrosa : Guitarra Negra

Collea. e para ti :Alfredo Zitarrosa : Guitarra Negra

Foi quen de xuntar nunha mesma fronteira o Miño e o Mississippi, de facer felices a varias xeracións de galegos, sobre todo aos seus veciños que o recordan dende pequeno facendo as súas propias películas de vaqueiros no Seixo (Marín). «Traballa o que non vale para outra cousa», dicía, e nós morremos de envexa e aínda nos atrevemos a chamarlle freak. Quen nos dese.

Montevideo, Uruguay- O Río Olimar estase preparando para recibir o maior evento folklórico do Uruguay, e como siempre cun merecido homaxe ao Maestro Ruben Lena. O tradicional Festival realizarase do 15 ao 19 de marzal en Treinta y Tres. A entrada os espectáculos será totalmente de balde.

Actuarán no esceario principal entre outros: Pepe Guerra, Larbanois - Carrero, Braulio López, Numa Moraes, Maciegas, Daniel Viglietti

, Nasser, Dino, Nambí, Solipalma, Wáshington Mateu, Oscar Massita, Cerno, Copla Alta, Julio Víctor González, e os mellores artistas locales.

No outro esceario, "Rubito Aldave", desarrollaranse catro tardes de actividades para todas as edades, previo as actuacions no esceario principal.

Mafia Gallega son unha crew rapeira, con sede en Xenebra, comandada polo Al Capone da rima, internacionalmente coñecido coma Paco Gallego. Se queredes escoitar este tema, ao que titularon A Billarda, velaí vai:

E para tí, collea.

Este tema foi encargado pola LNB (Liga Nacional de Billarda).

En pleno corazón da Cidade Vella, a dúas cuadras da Porta da Cidadela, no local habitual donde mellor musica folk en vivo se pode escoitar en Montevideo, hoxe venres envianme unha invitación para a presentación do novo traballo de Los Casal...

Mágoa, un compromiso ineludibel, contraido e axendado de moito antes impidemo...
Pero comprometome a subir musica de Los Casal e que todo o mundo desfrute destes sons de "fusión"...
Outro dia falareille dos asiduos do Iris Shannnon Pub...Os Trapalleiros...Son para adicarlles unha parolada exclusiva : Fernando prometocho...
Por hoxe vexan o antedito :

21:30Hrs. viernes 29

"Los Casal" Fusión Celta

El viernes 29 de febrero en The Shannon Irish Pub (Ciudad Vieja) se realizara el lanzamiento de Emigrantes el nuevo material de la banda, para Medios y Prensa.

Se a queres tua é..

Recibo dunha amiga un mail que me deixa enganchado, comprometido ca súa difusión e de contado me poño mans a obra :

Hoxe toca difundir o” laburo”, o traballo dun colectivo de exemplares mulleres da diáspora, e que nacendo en Bos Aires xa está asentado da outra beira do Prata, en Uruguai, contando cunha activista como Elena Parajó. E con vontade de seguir universalizando e achegando galegas a causa...

Quero destacar a iniciativa destas mulleres, agradecer o seu interese por espallar a nosa cultura diferenciada, e ese abnegado traballo de recoñecer ás nosas mulleres da diáspora, merecentes todas elas de permanentes homaxes, pois foron elas as que co seu esforzo trasmitiron e deixaron esa pegada galega en durisimas condicions...Nunha terra extraña, outra cultura, durísimas xornadas de traballo e o pensamento na Terra...Por non decir os avatares personais que a vida lles foi deparando...Como non recoñecer o paseniño traballo da miña queridisima cedeiresa Dionisia López Amado, a súa teimosia e rexa bravura por Verdade e Xustiza ante a desaparición dos seus queridos seres...Galega , cedeiresa e boa cantora...Loitadora a prol da máis noble causa cal é a defensa dos Dereitons Humans... Tamén dun e outro lado do Rio da Prata, tiveron a súa longa noite de pedra...Anque afortunadamente non foron tantos anos como os sofridos na Terra...E non sei se en Avellaneda nalgunhas das miñas visitas a ese currunchiño tan galego donde José Creo se desvivía en atencións, estaría seguro que sí, a nosa incansable Isabel Varela, de seguro que se non andaba por alí, non deixaria de andar por Chacabuco na Federación...

E claro Maruxa Boga... Que decir de esta galega, da “voz” galega en Arxentina... Mesmo gardo como un tesouro a foto da celebración do 80 aniversario da Federación de Asociacions Galegas de Arxentina , donde nun improvisado discurso tiven que lembrar o actuado noutrora pola Federación, que posibilitou a elección de Suárez Picallo e Antón Alonso Rios como diputados galegos nas Cortes da República...Manifestei o meu placer de encontrarme nun centro que seguia sendo fidel a súa republicana orixe e lembro que un comensal contiguo mostrara o seu enoxo...Logo entereime de que era D. Carlos Vinuesa Salto Cónsul español en Bos Aires...Pero o que iva : Gardo atesouradamente a foto desta data xa que Maruxa, agora que anda a recibir cumplidos homaxes ( A primeiros do mes que andamos recebeuno de Xeito Novo, coorganizado...) forma parte da Historia Contemporánea de Galiza, o igual que Antonio Iglesias...”Tacholas” inesquecible...E comprenderan que cando o meu neto me diga ...Abo quen e esa Señora...? Un pode contarlle verdadeiras historias e decir fachendoso, eu coñecina...

Como fachendosos se sentiran os irmans Fernández, de Xeito Novo...Cantos anos levo sen darlle unha aperta a Gustavo ?... De ter unha mai que tivo tempo para todo...E para exercer de galega...Parabens a todas estas mulleres, e as milleiras das anónimas, que moitas veces sofriron a incomprensión...E nin siquer hoxe se ven retribuidas cunha pensión digna...Pero quero fuxir do plano reivindicativo...E quero rematar para recoñecer públicamente tamén a quen pon todo o esforzo, para dignificar a muller galega da diáspora...Alguén tiña que facelo, pero a idea, a difusión o traballo e o bon facer e merito de esa equipa que traballan colectivamente a caron de este fermoso proxecto... ...

E non quero esquecerme de ninguén ...Pero por se visitan o blog...Mándolle unha fonda aperta a Rosa Mª Lojo, a Débora Campos, a galega máis universal destes días, que o mesmo interven no Parlamento Paraguayo, que na ONU, que zurze e artella en Bruselas o xeito de dar a coñecer a universalidade de Galiza, ou nos sorprende con Lula...Dame a impresión que o alento desta muller non lle falta a Herbas de Prata.. Xa deduciron que falo de.Ana Miranda...A todas, todas os meus parabéns...Para min xa di todo o mesmo nome do colectivo, e toda unha declaración...E con os obxetivos :

Concordo plenamente, soio me queda darbos as noraboas e Graciñas!! :

"A nosa idea é a de tecer unha rede de mulleres emigradas e os seus descendentes que permita a colaboración con elas nas problemáticas propias. Para iso, algúns dos nosos propósitos son promover a capacitación das mulleres, a atencións dos seus problemas, a posíbel vinculación coas institucións públicas e privadas pertinentes segundo os casos e todo canto vexamos que se pode medrar nesas direccións".

PD : Vostedes perdoen, pero as veces un ponse moi emotivo, e mesmo agroman as bágoas... cando se está a escribir de xente tan querida, de experiencias vitais tan sentidas, e que froito da amistade e o recoñecemento viveunas como en carne propia...Unha vez máis a todas vos mil gracias!!

O Vello Pancho.

Máis información: Herbas de Prata

Ler máis »

A verdade e que ca desfeita, e a herdanza que lle deixaron a Conselleira Anxela Bugallo ( Lembren que os orzamentos para Cultura por mor do Sr. Conselleiro de Cultura da era Fraga, e do mesmo Fraga, eran exiguos...Papáranos ou decian invertilos na Mega-proxecto , que nin Pérez Varela, nin Fraga aclararon nunca...) xa ten mérito que a internacionalización da Cultura da nosa nazón, sexa difundida e interrelacionada deste xeito. Máis unha vez queda amosado que non todo e cuestión de cartos...Con inxenio, con ideas, e sobor de todo con vontade política podemos amosar ó mundo a nosa identidade, a nosa secular cultura e a vontade de seguír decindo que no noroeste do estado español temos unha nazón diferenciada e que ten vontade de se dar a coñecer e de se enriquecer no intercambio.

Paréceme moi axeitado o artigo de Manolo Rivas, que recorda a súa orixe coruñesa e fai un canto daquelo que fora do chan patrio todos cantabamos e cantamos...Vivir na Coruña que boniito é , andar de parranda e dormir de pé...

Máis eu engádolle : Que bonito é saberse galego en calquer parte do mundo, i exercer de tal, sin complexos e ca paciencia de explicar de donde vimos, quen somos e os nosos obxetivos como seres humans...Vivindo e abrazando valores de solidariedade, de respecto o medio e as persoas e de man tendida a os nosos semellantes...E sendo así respetuosos con todos, acadaremos o respecto de todo o mundo para nos mesmos. Non si?.
Pero o xusto agora e difundir o pensamento de Manolo Rivas. O Vello Pancho .

Ler máis »

Meus mellores desexos de recuperación para o escritor uruguayo Mario Benedetti, nestes momentos que se encontra hospitalizado

Chile e Peru interesados en traducir autores galegos...Oscar Fernández dos Cempes, ou ex...toca a zanfona na Habana...E Galiza e máis internacional e coñecida aínda que lles foda os do PP...Dezaseis anos e nunca tal cousa fixeran ...E claro se eles non o fixeron ....era porque Galiza non esixtia...E un invento dos nacionalistas eso de Galiza Nazon...Co bos que eran . La verde región del noroeste español...Bueno eche o que hai...
A XIII Feira do Libro da Habana foi unha gran festa. Unha romería da cultura, un pasaruas das letras, unha festa extraordinaria onde libros, papeis, acentos, voces e palabras fundironse con xeados, tukolas, cervezas Bucanero ou Cristal.
Esta Feira do Libro cubana e un auténtico fenómeno social. Pola afluencia inmensa de visitantes , e sobre todo, polo nivel cultural da xente, do pobo en xeral. Noutras partes do mundo unha Feira e puro comercio, unha simple compra-venta de obxetos, contratos e servicios. Pero aquí non e só iso. Estos dez días foron, dende logo, moito máis. Foi un intercambio de ideas, onde novelistas, historiadores, analistas, políticos, poetas, científicos, economistas, arquitectos, filósofos, contistas e autores de tiras cómicas intercambiaban ideas e proxectos coa xente e acababan disolvéndose nunha marea human rebosante de pioneiros, avos, militares, noivos, chavalería e familias enteiras, nun traxín enorme e repleto de demandas e ofertas que apenas daba tempo a dixerir y asumir. (Por certo, tomen nota outras feiras do magnífico espacio que era o Pabellón Infantil -sí, os nenos aquí contan, e moito-). Nalgún aspecto esta Feira recorda a Feira do Libro Vasco de Durango , Onde tamén acuden centos de miles de persoas, familias enteiras que enchen o recinto durante apenas cinco días en defensa da sua cultura, que se sustenta, básicamente, nunha lingua de seu, a vasca. Quizáis sexa ésa a razón para que poida establecerse un paralelismo entre ambos eventos. Porque cando unha cultura está ameazada e un pobo está san e ulisquea o perigo (do tipo que sexa), se volca e acude a defender o seu.